ولى عصر عجل الله تعالى فرجه اين است ( صفحه 2 مجالس ) .
بعد از استخاره و استعداد و استفاضه از باطن فيض مواطن حضرت امير المؤمنين عليه السلام به ترتيب اين بزم عزم جزم كرد ، و آن را " به مجالس المؤمنين " موسوم نمود ، وجهت اعتلاى قدر و مزيد اعتناى ناظران منشرح الصدر صدر مجلس بزم را مزين ساخت بنام نامى حجت پروردگار و امام روزگار قطب عوالم هدايت خاتم مقيده ولايت خلفية الرحمن محمد بن الحسن المهدى صلى الله عليه وعلى آبائه المبشرين بخروجه وظهوره ، وملا المشارق والمغارب من نور عدله وتجلى حضوره .
و نص عبارت شيخ عبد الجليل در نقض نسبت به اين مطلب اين است ( صفحه 3 ) .
ديباچه كتاب بايد كه به اسم امام روزگار خاتم الابرار مهدى بن الحسن العسكري عليه وعلى آبائه السلام باشد ، كه وجود عالم را حوالت به بقاى اوست ، و نقل و شرح منتظر حضور و لقاى او و آيه " وعد الله الذين آمنوا وعملوا الصالحات " وخبر " لو لم يبق من الدنيا " بر صحت عصمت و اثبات امامت او گواه ، زين الله الدين و الاسلام بخروجه وظهوره وملا المشارق والمغارب من نوره .
بر متأمل در اين دو عبارت پوشيده نيست ، كه كلام قاضى مأخوذ از كلام صاحب نقض است ، علاوه بر تبعيت و تقليد در اصل مطلب از كلمات و الفاظ نيز استفاده و اقتباس شده است ، و نظير اين امر در سائر تأليفات قاضى نيز از قبيل " احقاق الحق " و " مصائب النواصب " قليلا واقع شده است ، فراجع ان شئت .
ليكن پوشيده نماناد كه قاضى رضوان الله عليه حق شيخ عبد الجليل را چنان كه شايد و بايد ادا كرده است ، و به استفاده خود از اين كتاب وى صريحا اعتراف كرده ، وبحق سبقت او و نفاست تحقيقات وى مكرر در مكرر تصريح نموده است ، پس اگر در كتاب شريف و اثر تاريخى منيف خود مجالس المؤمنين كه آثار بسيار گرانبها ، و تحقيقات

299