آنان را از برگزيدن خويش بدان ممتاز ساخته و خلافت خويش را بر همه بندگان به آنان عطا فرمود ، نه ديگر بندگانش را غير آنان ، بدان هنگام كه فرمانبردارى از آنان را اطاعت خود خواند ، بنا به فرمايش او عزّ و جلّ كه فرمود : * ( أَطِيعُوا الله وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنْكُمْ ) * ( خداوند را فرمانبردارى كنيد و رسول را و كسانى را كه صاحبان امر شما هستند ) و باز فرموده است : و * ( مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ الله ) * ( هر كس اطاعت رسول كند خدا را اطاعت كرده است ) و رسول خدا نيز مردم را به امامان از اولاد خود خوانده است ، همان كسانى كه خداى تعالى مردم را به اطاعت از آنان امر فرموده و آنان را به سوى ايشان راهنمائى و ارشاد نموده است بنا به فرمودهء آن حضرت صلَّى الله عليه و آله : « من دو چيز گرانمايه در ميان شما به جاى مىگذارم كتاب خدا و عترت خودم اهل بيتم . ريسمانى است كشيده ميان شما و خداوند ، تا وقتى آن را به دست داريد هرگز گمراه نخواهيد شد » .
و خداى تعالى در مقام واداشتن مردم به اطاعت از رسول و بر حذر داشتن آنان از نافرمانى و گردنكشى نسبت به او در آنچه مىگويد و بدان امر مىكند مىفرمايد :
« آنان كه دستور او را مخالفت مىكنند بايد بترسند از اين كه گرفتارى و فتنه اى به آنان برخورد كند ، يا از اين كه عذاب دردناكى به آنان برسد » . [2] پس هنگامى كه با رسول خدا صلَّى الله عليه و آله مخالفت شد و گفتهء او كنار گذاشته شد و دستور

[2] النور : 63 .

83