باز نمىگردد « پس آن را مثال مىزند براى كسى كه بر مذهب اماميّه باشد و بعد با فتنه اى كه او را عارض مىشود از آن طريق روى گرداند ، سپس با نظر لطفى از سوى خداوند سعادت و نيكبختى او را در مىيابد پس تاريكى آنچه در آن داخل شده و صفا و پاكى رويّه اى كه از آن خارج گرديده براى او روشن مىشود و قبل از مرگ با توبه و بازگشت ، به طرف حقّ مىشتابد و خداوند نيز توبهء او را خواهد پذيرفت و وى را به حال نخستين كه راه يافته بود باز مىگرداند همچون شيشه كه پس از شكسته شدنش بدان صورت كه قبلا بوده است باز مىگردد . و نيز اين مثلى است براى كسى كه بر اين امر معتقد بوده و بعد از آن خارج شود و همچنان در بدبختى عمر او به سرانجام مىرسد كه مرگ گريبانش را مىگيرد و او همچنان بر اعتقاد خويش است ، بدون اينكه از آن توبه كرده يا به سوى حقّ باز گرديده باشد پس او به مثل همچون آن سفال است كه شكسته مىشود و به حال نخستين خود باز نمىگردد ، زيرا پس از مرگ و در حال جان دادن براى او توبه اى نيست ، از خداوند پايدارى بر آنچه را كه بدان بر ما منّت نهاده خواستاريم و از او مىخواهيم كه بر احسان خويش بيفزايد كه ما از آن او و از اوئيم . 14 - ابراهيم بن هلال گويد : « به أبى الحسن ( امام رضا ) عليه السّلام عرض كردم : فدايت

297