4 - عبد الله بن حمّاد به سال 229 به واسطهء مردى ، از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه يكى از ياران آن حضرت بر او وارد شد و عرض كرد : فدايت گردم ، به خدا قسم من شما و هر كس دوستدار شماست دوست مىدارم اى سرورم چقدر شيعهء شما زيادست ، حضرت فرمود : بگو آنان چه مقدارند ؟ عرض كرد : بسيار زياد ، حضرت فرمود : مىتوانى آنان را بشمارى ؟ عرض كرد : تعدادشان بيشتر از اينها است ، پس امام صادق عليه السّلام فرمود :
آگاه باش هر گاه آن عدّهء وصف شده كه سيصد و ده نفر و اندى هستند شمارشان كامل شود ، آنگاه چنان كه شما مىخواهيد خواهد شد ، لكن شيعهء ما كسى است كه صدايش از حدّ گوش خودش نمىگذرد و نيز كينه و ناراحتى درونش از حدّ پيكر او تجاوز نمىكند ، و ما را آشكار نمىستايد و با دشمنان ما نمىستيزد ، و با عيبجويان ما همنشينى نمىكند ، و با بدگويان ما هم سخن نمىشود و آنان را كه با ما دشمن هستند دوست نمىدارد و با دوستان ما دشمنى نمىورزد ؛ عرض كردم پس چه كنم با اين شيعهء گوناگون كه گويند ما بر طريق تشيّع هستيم ؟ فرمود : اينان خود گرفتار جدائى و آزمايش خواهند گشت و تبديل و جابجائى در ميانشان رخ خواهد داد و به قحطى و كمبود كه نابودشان سازد ( مبتلا شوند ) و شمشيرى كه خونشان بريزد و اختلافاتى بهم رسد كه پراكنده شان كند .

290