5 - ابو الجارود از امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه از آن حضرت شنيده است كه مىفرمايد : « پيوسته در انتظار به سر خواهيد برد تا جايى كه همچون رمهء بزهاى وحشتزده شويد كه قصّاب در بند آن نيست كه دست خود را بر كدام يك از آنها بگذارد ، كه نه جايگاه بلندى داشته باشيد تا بدان پناه جوئيد و نه تكيه گاهى كه به پشت گرمى آن به امورتان پردازيد » .
آيا اين احاديث - خدايتان رحمت كناد - جز راهنما و نمايانگر غيبت صاحب حقّ است ؟ و او همان جايگاه بلند است كه شيعه بدان پناه مىجويد و باز ( اين احاديث دلالت دارد ) بر غيبت آن سببى كه ميان آن حضرت و شيعيانش براى او گماشته شده بود ، و او همان تكيه گاهى است كه شيعيان در كارهاى خود بدان دلگرم بودند و در حال غيبت آن حضرت امور شيعيان را به امامشان كه همان جايگاه بلند آنان است مىرسانيد ، پس هنگامى كه آن ( سبب ) برداشته شد ، همچون بزهاى بىجان ( يكسان در ناتوانى ) گرديدند ، كه در همان واسطه ها خود پيام و راهنمائى و تا حدّى نگهدارندهء نيرو و توان مؤمنان بود تا اينكه خداوند با برداشتن آن اسباب و با وجود غيبت امام در اين زمانى كه ما در آن قرار داريم ( اوائل غيبت كبرى ) تدبير خود را جارى ساخت و مقدّرات خويش را عملى نمود ، و اين براى پاك ساختن آن كس است كه خالصشدنى

274