آن سپرى گرديده و دورانش به سر آمده است . و غيبت دوم آن است كه سفيران و افرادى كه واسطه ( ميان مردم و آن حضرت ) بودند برداشته شدند براى امرى كه خداوند آن را اراده فرموده بود و نيز بخاطر تدبيرى كه خدا در ميان مردم مقرّر فرموده و همچنين براى واقع شدن آزمايش و امتحان و زيرورو و غربال شدن و تصفيه بر كسانى بود كه ادّعاى اين امر ( تشيّع ) را مىكنند ، همچنان كه خداى عزّ و جلّ فرموده : « خدا افرادى را كه به آنچه شما ايمان داريد مؤمنند فرو نمىگذارد تا آنكه ناپاك را از پاك جدا كند و خداوند شما را از غيب آگاه نمىسازد » و هم اكنون آن زمان فرا رسيده است ، خداوند در آن ما را از پايداران بر حق و از جمله كسانى كه در غربال فتنه خارج ( بيرون شده از غربال و جدا ) نمىشوند قرار دهد ، پس اين معنى گفتار ما است كه : « او داراى دو غيبت است » و ما در غيبت اخير ( دومين ) قرار داريم . از خداوند مىخواهيم كه فرج اولياى خويش را از آن غيبت نزديك فرمايد و ما را در دايرهء برگزيدگان خود و در زمرهء پيروان اختيارشدگانش قرار دهد ، و از برگزيدگان آن كسانى سازد كه ايشان را بر مىگزيند و براى يارى ولىّ خود و جانشين خويش انتخابشان فرموده كه او ولىّ احسان و جواد و منّان است . 10 - مفضّل بن عمر از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود :

249