دانش است و منظور از دانش همان حجّت جهان است و اين روايات در بردارندهء دستور امامان عليهم السّلام است به شيعهء كه در آن مدّت بر آنچه عقيده داشته‌اند باقى باشند و از آن دور و جدا نشوند و جابجا نگرديده تغيير موضع ندهند بلكه ثابت قدم بمانند و دچار دگرگونى نشوند و چشم به راه آنچه بديشان وعده داده شده باشند و آنان در اينكه حجّت خود و امام زمانشان را در مدّت غيبت نمىبينند معذورند ، و در هر دوره و زمانى پيش از آن ( ظهور ) براى آنان سخت و توأم با فشار است كه حجّت خويش را به عين و اسم و نسبش نشناسند و خواستار اسم او شدن و محلّ غيبتش يا صدا برداشتن به ثناى او براى آنان مجاز نيست چه رسد به اينكه بخواهند او را به چشم ببينند ، و به ما فرموده است :
مبادا نام او را مشهور سازيد ، و بر همان چيزى كه اعتقاد داريد باقى بمانيد و مبادا ترديد كنيد ، ولى نادانان كه به آنچه از جانب معصومين راستگو عليهم السّلام آمده ، از اين روايات كه در مورد غيبت و صاحب آن به ما رسيده آگاهى ندارند ، راهنمائى به سوى شخص او و دلالت بر جايگاهش را مىخواهند و در مورد آشكار ساختن او براى خودشان پرسشهاى غير لازم و بىجا مىكنند در حالى كه غيبت او را باور ندارند ، براى اينكه آنان از دانش دورند ولى اهل معرفت در برابر آنچه بدان مأمورند بدون چون و چرا عمل مىكنند و فرمانبردار آن هستند و بر آنچه مأمور به شكيبائى بر آن هستند بردبار و

228