7 - امّ هانى گويد : « امام باقر عليه السّلام را ملاقات كرده از او در مورد اين آيه سؤال كردم :
* ( فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوارِ الْكُنَّسِ ) * : ( قسم همى خورم به چيزهايى كه به تأخير مىافتد و سيّاراتى كه رخ در مىپوشد ) فرمود : « منظور از خنّس » امامى است كه خويشتن را در زمان خود به هنگام قطع شدن آگاهى مردم نسبت به او ، از ديده ها غايب مىسازد در سال 260 ، سپس مانند ستاره اى درخشان در تاريكى شب آشكار مىشود ، اگر آن را درك كردى چشمت روشن مىشود » . 8 - عبد الله كاهليّ از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه آن حضرت فرمود : به يك ديگر بپيونديد و نيكى كنيد و نسبت به هم مهربان باشيد ، پس سوگند به آنكه دانه را شكافته و جانداران را از نيستى آفريده ، شما را روزى فرا رسد كه هيچ يك از شما جايى براى درهم و دينارش نيابد - يعنى به هنگام قائم عليه السّلام محلَّى كه در آن درهم و دينار خود را صرف كند نيابد به خاطر بىنيازى همهء مردم كه با فضل خدا و ولىّ او حاصل شده - عرض كردم : آن كى و چگونه خواهد بود ؟ فرمود : هنگامى كه امامتان را نيابيد ، و همچنان باقى خواهيد بود تا بر شما آشكار گردد بدانسان كه خورشيد بردمد ، در حالى كه نوميدانه به

211