خدا را ديندارى كند به عبادتى كه جان خود را در آن به رنج اندازد و پيشوائى از جانب خداوند نداشته باشد [ إمامش از جانب خدا نباشد ] كوشش او پذيرفته نيست و او گمراهى سرگردان است و خداوند از اعمال او بيزار است ، و او به مثل همچون گوسفندى است كه چوپان خود و يا گلَّهء خود را گم كرده پس گم گشته و بدين سو و آن سو در رفت و آمد باشد و همهء روز خود را سرگشته بماند ، و چون تاريكى شب او را فرا گيرد در تاريكى رمه اى را با چوپان آن ببيند و گلهء خود پندارد و به سوى آن ميل كند و فريب آن را بخورد ، و با آن رمه در آغلشان شب را سپرى كند ، چون صبح شد و شبان ، رمه خويش را به راه اندازد چوپان و گلَّه اش براى او ناآشنا باشد ، پس سراسيمه در حال تحيّر در پى يافتن چوپان و گلَّه خويش برآيد و باز چشمش به گلَّهء گوسفندى [ ديگر ] با چوپان آن بيفتد باز به آن ميل كند و فريب آن را بخورد ، آنگاه چوپان گلَّه بر او فرياد كشد كه اى گوسفند گمشدهء سرگردان به شبان و رمهء خود بپيوند كه تو گم شده و سرگشته اى ، تو از چوپان و گلَّهء خويش گمشده اى ، پس آن گوسفند وحشت زده و سرگردان و گم كرده راه به تكاپو مىافتد ، چوپانى ندارد كه او را به چراگاهش هدايت كند يا او را به آغلش بازگرداند ، در كشاكش چنين وضعى كه او دارد ، گرگ فرصت را غنيمت شمرده و دلخواه خود را به چنگ آورده و او را بخورد .

176