و بحمد الله براى آن كسى كه خداوند او را هدايت فرموده و نسبت به او نيكى روا داشته ، از اين واضحتر و تابناكتر و روشنتر و درخشانتر همانا گفتار خداى عزّ و جلّ در قرآن است كه مىفرمايد : « همانا شمار ماهها نزد خداوند دوازده ماهست در كتاب خدا از روزى كه آسمانها و زمين را آفريد كه چهار ماه از آنها حرام است ، آن دين مستقيم همين است پس در آنها ( ماهها ) بر خودتان ستم نكنيد » [1] تنها شناختن ماهها - يعنى محرّم و صفر و ربيع و ماههاى پس از آن و نيز ماههاى حرام كه رجب و ذى قعده و ذى حجّه و محرّم است - نمىتواند دين پابرجاى باشد ، چون يهود و نصارى و مجوس و ساير كيشها و همه مردم از موافقان و مخالفان اين ماهها را مىشناسند و آنها را به نام بر مىشمارند ، بلكه مراد از آنها منحصرا ائمّه عليهم السّلام و بر پا دارندگان دين خدا است ، و مقصود از آن چهار ماه محترم امير المؤمنين علىّ عليه السّلام است كه خداى تعالى نام او را از نام خويش يعنى « علىّ » مشتقّ نموده است - همچنان كه براى پيامبر خود نيز نامى از اسم خويش « محمود » مشتقّ ساخته - و سه تن از فرزندان او ( علىّ ) است ، كه نامهايشان علىّ است يعنى علىّ بن - الحسين ، و علىّ بن موسى ( الرّضا ) و علىّ بن محمّد ، پس به اين جهت اين نام كه مشتق از اسم خداى تعالى است داراى احترام است ، و درودهاى خداى بر محمّد و فرزندان او كه

[1] التوبة : 36 .

125