حفر كند و قبر خود را در جوار جدم و مولايم على بن ابي طالب ( عليه السلام ) قرار داد در حالى كه ميهمان و پناهنده و وارد بر آن حضرت هستم و به اين اميد كه مانند ديگران مورد لطف و عنايتش قرار بگيرم و آن قبر را در پائين پاى والدين خود قرار دادم تا اين كه خداوند مرا به خفض جناح از براى ايشان امر فرموده و مرا به احسان و نيكى به ايشان توصيه كرده است پس خواستم مادامى كه در قبرم ، سرم در زير پاهاى ايشان باشد . [1] و همچنين سيد ابن طاووس در كتاب « فلاح المسائل » نوشته است كه جدم ورّام ابن فراس ( قُدس روحه ) از كسانى بوده كه اقتداء به فعل امر او مىشود ، وصيت كرد كه بعد از وفات او نگين عقيقى كه بر آن اسامى ائمه اطهار نقش شده باشد ، بر دهان او بگذارند من نيز نقش كردم بر نگين عقيق كه : « اَللهُ رَبِّى وَمُحَمَّدٌ نَبِيى وَعَلِى اِمامِى » يك يك امامان را تا به آخر نام بردم كه همه ائمه وسيله من هستند و وصيت كردم كه آن را بعد از وفات من در دهانم بگذارند تا جواب آن دو مَلَك به هنگام سؤال در قبر شود انشاء الله تعالى . [2] و شايد كه ورام ابن ابى فراس در اين باره به حديث به خصوصى برخورد كرده باشد ، و ظاهراً اين اشاره است به آنچه كه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : اى على خاتم عقيق به دست كن زيرا آن نخستين كوهى است كه براى خدا به وحدانيت و براى من به رسالت و براى تو و براى ائمه از اولاد تو امامت و ولايت اقرار كرده است . [3] مرحوم محدث قمى مىگويد : به مقتضاى اين كلمات بايد قبر آن بزرگوار در نجف اشرف باشد و اگر در بغداد فوت شده باشد بنابر آنچه ظاهر مىشود از

[1] - قمي ، شيخ عباس ، فوائد الرضوية ، ص 337 .
[2] - قمي ، فوائد الرضوية ، ص 337 .
[3] - تنكابني ، قصص العلماء ، ص 419 بنقل از كتاب زهر الربيع بحراني .

9