: « آيا ترسيديد از آنكه قبل از نجواى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم صدقاتى پيش داريد ، و چون از خوف فقر و پريشانى بدينكار اقدام ننموديد خداى سبحان از شما در گذشت » .
اى فقيه دانشمند ، اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم علاوه بر اين چهار مورد ، در موارد ديگر نيز با آن حضرت از در مخالفت در آمدند و طريق ادب از دست بدادند از جمله : رسول خدا در تقسيم غنائم « هوازن » سهم « مؤلفة القلوب » را از ديگران بيشتر منظور فرمود ، و اين موضوع بر آنان ناگوار آمد با آن بزرگوار به مجادله و معارضه پرداختند .
و ديگر آن كه : رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بعد از آنكه در فتح مكه بر مردم آن سرزمين ترحم كرده و آنان را مورد عفو قرار داد و خواست خانه كعبه را به وضع سابق خود بر گرداند ، آن گروه با پيامبر آغاز مخالفت نمودند و اين قصد پيامبر را ناروا شمردند ! !
ديگر آن كه در باب تنزيه « صفوان » و طهارت دامن عايشه از آلايش « إفك » با آن حضرت به طورى معارضه نمودند كه براى پيامبر ممكن نشد كه خطبه خود را به پايان رساند ، در همان موقع بود كه جبرئيل نازل شد و اين آيه شريفه را آورد :
* ( اِنّ الَّذِينَ جاؤاُ بِالافْك عُصْبَةٌ مِنكم لا تَحْسَبوُهُ شَراًّ لَكمْ بَلْ هُوَ خَيرٌ لَكمْ لِكلِّ امْرِءٍ مَا اكتَسَبَ مِنَ الاِثْمِ وَالَّذِى تَولى كبْرَهُ مِنهُم لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ ) * « يعنى كسانى كه بهتان عظيم آوردند گروهى از شمايند واقعه بهتان را براى خود شر مىپندارند ، بلكه خير شماريد ، هر يك از اهل بهتان به اندازه عمل خود جزا يابند و آن كسى كه اين بهتان بزرگ را به زبانها انداخته او را عذاب بزرگى است » .
مخفى نماند كه تفاسير خاصه و عامه بر اين معنى اتفاق دارند كه اين آيه در تنزيه عايشه و صفوان نازل شده است ، بلكه فخر رازى در اين باب ادعاى اجماع مسلمين كرده است .
مرحوم سيد ابن طاووس گويد : گفتم : اى فقيه ، آيا به اين اخبار در صحيحين

23