پس جماعتى كه در حال حيات رسول خدا و نزول وحى به نص قرآن مجيد ، مخالفت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را جايز شمارند ، معلوم است حال ايشان بعد از ارتحال آن حضرت و انقطاع وحى چگونه خواهد بود ؟
فقيه گفت : بگو تا بدانم كه آن آيات در كجاى قرآن است ؟
گفتم : مخالفت ايشان در حالت خوف از اين آيه شريفه واضح مىگردد :
* ( وَيوْمَ حُنَينَ اذْ اَعْجَبَتكم كثَرْتُكمْ فَلَمْ تُغنِ عَنكم مِنَ اللهِ شَيئاً وَضاقَتْ عَلَيهِمُ الأرْضُ بِما رَحُبَت ثُمَّ تَوَلَّيتُم مُدْبِرِينَ ) * « ياد كن روز حنين را كه كثرت لشگر ، شما را به شگفت آورد ، پس كثرت و زيادى لشگر ، شما را از خداوند بى نياز نساخت و زمين با آن همه وسعتش بر شما تنگ آمد پس بر جنگ پشت كرديد و از جهاد فرار نموديد » .
ارباب سِيرْ و تاريخ نقل كرده‌اند كه در غزوه « حُنين » جز هشت نفر ، ديگر كسى با آن حضرت باقى نماند : على ، عباس ، فضل بن عباس ، و ربيعه و ابو سفيان پسران حارث بن عبد المطلب و اسامة بن زيد و عبيدة بن ام ايمن يا ابن ام ايمن و ديگران راه فرار پيش گرفتند و رسول خدا را تنها گذاشتند .
اما مخالفت آن گروه در حين امن ، از اين آيه شريفه معلوم مىشود :
* ( وَاِذا رأواْ تِجارَةً أوْ لَهْواً اِنْفَضوُّا اِلَيها وَتَرَكوُك قائِماً قُلْ ما عِنْدَ اللهِ خَيرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَمِنَ التِّجارَةِ وَاللهُ خَيرُ الرّازِقِينَ ) * .
« اين گروه وقتى كه تجارت يا لهو و بازيچه‌اى ببينند پراكنده شوند و به سوى آن شتابند و ترا در نماز تنها بگذارند ، اى رسول ما بگو به خلق كه آنچه در نزد خدا است ( ثواب آخرت و بهشت جاويدان ) براى شما از لهو و تجارت بهتر است و خدا بهترين روزى دهندگان است » .
جمعى از مفسرين در شأن نزول آيه ذكر كرده‌اند كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم در روز جمعه به خطبه نماز جمعه ايستاده بود كه ناگاه به گوش حاضران رسيد كه كاروانى

21