عثمان وعلى بن ابي طالب ( عليه السلام ) وابن مسعود عرضه كرد ( 1 ) .
كوفه پس از مدينه از معروفترين شهرهايى به شمار مى رفت كه مردم آن به قرآن وقراآت آن اهتمام مى ورزيدند . تحقيقا ( مردم كوفه - از همان آغاز تأسيس آن - خود را با قرآن كريم مأنوس ساخته وبه قرائت و اقراء وتفسير آن عنايت داشتند ، وعمر بن الخطاب مردم كوفه را با اين تعبير توصيف مى كرد كه : كوفيان را [ در رابطه با قرآن كريم ] آوازى به سان آواز زنبور هست ) ( 2 ) [ يعنى همواره صدايشان به قرآن وقرائت آن بلند است ] .
دوره ء نخستين يادگيرى مردم - كوفه در رابطه با قرآن كريم - با تعليم قرآن ازسوى عبد الله بن مسعود آغاز مى شود كه عمر أو را به اين شهر گسيل داشت ، چنانكه بعدا سخنى را در اين باره بازگو خواهيم كرد .
اين مرحله از نيمه ء نخستين قرن اول هجري فراتر نمى رود ، واز جمله آخرين صحابه أي كه از دنيا رفتند واز حافظان قرآن كريم به شمار مى آمدند زيد بن ثابت بود كه وفات اودر سال 45 ه . ق روى داد .
مرحله ء هفتم پس از آنكه قرائت به عنوان يك مادة ء درسى استقرار يافت ، ووجوه مختلف قرائت در ميان حافظان وقاريانى كه از آنها ياد كرديم سير درطرق خود را - از نظر نقل وروايت آغاز كرد مرحله ء هفتم تاريخ قرائت شروع مى شود .
در آغاز كتاب القراءات أبو عبيد قاسم بن سلام ، نامهاى اشخاصى جلب نظر مى كند كه در مورد وجوه مختلف قرائت مطالبي از آنها نقل شده است . اينان از صحابه ء نبى اكرم ( صلى الله عليه وآله وسلم ) به شمار مى رفتند . همين مطلب مى تواند گواه سخن ما باشد كه دوران پديدآمدن وجوه مختلف قرائت را بايد در همين مرحله جستجو كرد .
بارى اين اشخاص - كه متشكل از مهاجرين وانصار هستند - عبارتند از :
الف . مهاجرين :
سالم ، مولى ابى حذيفه ( م 12 ه . ق ) ، أبو بكر ( م 12 ه . ق ) ، عمر ( م 23 ه . ق ) ، ابن مسعود ( م 23 ه . ق ) ، عثمان ( م 35 ه . ق ) ، حذيفة بن اليمان ( م 35 ه . ق ) ، طلحه ( م 36 ه . ق ) ، على [ عليه السلام ] ( م 40 ه . ق ) ، سعد ( م 51 ه . ق ) ، عمرو بن عاص ( م 58 ه . ق ) ، أبو هريرة ( م 59 ه . ق ) ، معاويه ( م 60 ه . ق ) ، عبد الله بن عمر ( م 63 ه . ق ) ، عبد الله بن عمرو بن عاص ( م 65 ه . ق ) ، ابن عباس ( م 68 ه . ق ) ، عبد الله بن سائب ( م حدود 70 ه . ق ) ، عبد الله بن زبير ( م 73 ه . ق ) ، حفصه ( م 45 ه . ق ) ، عائشة ( م 58 ه . ق ) ، وام سلمه ( م 62 ه . ق ) .
ب . انصار :
ابى بن كعب ( م 20 ه . ق ) ، أبو الدرداء ( م 32 ه . ق ) ، معاذ بن جبل ( م 33 ه . ق ) ، زيد بن ثابت ( م 45 ه . ق ) ، مجمع بن جاريه ( م همزمان خلافت معاويه ) ، أبو زيد ( 3 ) ، وانس بن مالك ( م 91 ه . ق ) ( 4 ) .
اين مرحله از اواخر قرن اول هجري تجاوز نمى كند .
