نوح ( ع ) گفت كه بار خدايا اگر ابليس توبه كند از او قبول ميكنى خطاب آمد كه اگر قبر آدم را سجده كند توبهء او را قبول كنم نوح ( ع ) اينمعنى بابليس اعلام كرد ابليس جواب داد كه من آدم را وقتى كه زنده بود سجده نكردم حال كه مرده است سجده خواهم كرد آورده‌اند كه چون ابليس از سجدهء آدم ابا كرد حق سبحانه بر او لعنت كرد و او را از صف ملائكه دور گردانيد و همهء ملائكه را فرمود تا بر او لعنت كردند و آدم را گفت برخيز و ببهشت رو و از مستلذات آن متمتع شو كما اخبر عنه عز شأنه * ( وَقُلْنا يا آدَمُ ) * و گفتيم از محض فضل و كرم خود كه اى آدم * ( اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ ) * ساكن شو تو و جفت تو در بهشت و چون كه مقصود اصلى در اين حكم آدم بود نه حوا از اين جهت هر دو را مخاطب نساخت بلكه حوا را بعطفية تابع او گردانيد و بدان كه سكنى از سكون مأخوذ است زيرا كه سكنى نوعى از استقرار و لبث است و انت تأكيد است كه ضمير مستكن به آن مؤكد شده تا صحيح باشد عطف بر آن و نزد بعضى حقتعالى حوا را از بقيهء طينت آدم ايجاد فرمود و از ابن عباس و ابن مسعود روايت است چون آدم ببهشت رفت به جهت تنهايى مستوحش بود حقتعالى خواب را بر او غلبه ساخت تا بخواب رفت و بعد از آن استخوانى از پهلوى چپ او جدا كرد و حوا را از آن بيافريد با صورتى تمام و حسنى ما لا كلام و حلهاى بهشت در او پوشانيد و او را بانواع زينت بياراست و وى را امر كرد تا بر سرين آدم بنشست آدم چون بيدار شد و نظرش بر آن صورت دلكش افتاد و آن حسن و جمال را مشاهده كرد گفت من انت تو چه كسى گفت من زنىام از براى تو مخلوق شده ( لتسكن بى ) تا به من آرام گيرى و چون خواست كه با او مقاربت كند ملائكه گفتند حكم الهى چنانست كه مهرش بدهى و بعد از آن با آن طرح مواصلة افكنى گفت مهر او چه باشد گفتند اين كه سه بار بر پيغمبر آخر الزمان ( ص ) و اهل بيت او ( ع ) صلوات فرستى زيرا كه اگر غرض وجود با جود او نميبود ترا نمىآفريد آدم سه بار صلوات فرستاد و با او مواصلت كرد مروى است كه ملائكه خواستند تا علم آدم ( ع ) را امتحان كنند گفتند اين زن چه نام دارد گفت حوا گفتند چرا به اين اسم مسمى شده گفت ( لانها خلقت من حى ) جهت آنكه او را از زنده آفريده‌اند گفتند او را براى چه خلق كرده‌اند گفت تا با او انس گيرم و وحشت من زايل شود و بعضى از اهل تحقيق گفته‌اند كه چون آدم از گل و آب مخلوق شده و حوا از آدم از اين جهت است كه همت مردان در آب و گل است و همت زنان در مردان بدانكه مراد بجنة دار ثوابست زيرا كه لام از براى عهد است و غير از آن معهود نيست و نزد بعضى بوستانى بوده از بساتين آسمان نه جنت الخلد زيرا كه سكون آن دايميست و تكليف و آن منتفيست و خروج از آن ممتنع و بعضى ديگر بر آنند كه بوستانى بود از بوستانهاى دنيا در زمين فلسطين يا