اميرى بود يمنى امر اين ناحيت بعبد الله تفويض كرده بود پس عبد الله ديگر باره به اين ولايت آمد و اينجا ببود تا آنك زياده بر صد هزار دينار از خالص مال او بر ذمت مردمان اين ناحيت داشت و ثابت و لازم شده هر چه ايشان را بيرون شهر بود بدين مبلغ بعبد الله فروختند پس عبد الله و برادران و فرزندان او و ديگر خدمتكاران و تبع او اينجا ساكن ببودند و عبد الله ملازم مسجد شد و شب و روز بطاعت مشغول شد و هر گاه عبد الله بانگ نماز گفتى دهقانان آن ناحيت او را دشنام دادندى و عبد الله ازيشان تحمّل كردى و عفو نمودى و التفات نكردى بعد از آن از حدّ بيرون تجاوز نمودند تا بدان كشيد كه عبد الله را تكليف كردند برفتن ازين ناحيت با جمعى كه در صحبت او بودند پس عبد الله عهدى و پيمانى كه ميان ايشان بود با ياد ايشان داد و ايشان بدان التفات نكردند و بر خروج عبد الله اصرار نمودند پس عبد الله از ايشان مهلت خواست تا آمدن احوص از اصفهان مهلت دادند پس عبد الله نامه نوشت به احوص و او را آگاه كرد پس احوص بقم آمد و عبد الله قصّه با او باز راند احوص گفت زود باشد كه خدا ما را بر ايشان نصرت دهد زيرا كه ايشان اول بغدر ابتدا كردند و قصّهء رسول فرستادن ايشان باحوص برفتن ازين ناحيت و عذر آوردن او و ترسانيدن احوص ايشان را و با ياد دادن احوص ايشان را عهود و مواثيق كه ميان ايشان بود و انكار كردن ايشان بر آن و اصرار نمودن بر بيرون كردن عبد الله و احوص ازين ناحيت و فرستادن احوص غلامان را بكشتن رؤساى آن نواحى را بى اذن و خبر برادرش عبد الله و زنده گذاشتن فرزندان آن مرد كه بقريهء انارك با او عهد كرده بود كه فرزندان او را محافظت نمايد مجموع اين پيشتر گذشت و چنانست كه ياد كرديم در غير اين روايت آمده است كه سبب بيرون آمدن عبد الله و احوص از كوفه و آمدن ايشان بناحيت قم آن بود كه حجاج بن يوسف عبد الله بن سعد را امير كوفه گردانيد چون فتنهء عبد الرحمن محمد بن اشعث كندى بعراق واقع شد و حجاج برو ظفر يافت حجاج تعصّب كرد بر قومى كه خروج كرده بودند با او بر يمن و ايشان را به كارهاى مكروه و ناخوش ميفرمود و ايشان را بغايت خوار و ذليل ميداشت پس عبد الله بن سعد با برادران خود احوص عبد الرحمن و نعيم و ديگر خدمتكاران و ايشان مجموع هفتاد سوار بودند از كوفه بيرون آمدند و چون به زمين قم رسيدند بديه

262