گردانيد و هميشه پيشوا و نقيب بود تا به آخر عمر ، ديگر از فرزندان محمد بن عبد الله بن على كه بقم آمدند سادات حمزيّه اند ، چنين گويند كه حمزه بن احمد برادر ابى جعفر محمد بن احمد مذكور از ناحيت طبرستان بقم آمد پس از كشتن حسن بن زيد برادرش را حسين بن احمد كوكبى و هر دو پسرش ابو جعفر محمد و ابو الحسن على بن حمزة بن احمد با او بودند و به زبان طبرى سخن ميگفتند چون حمزه بقم آمد بقم ساكن شد و وطن ساخت و بقم وجه معاش اكتساب كرد چون وفات يافت او را بمقبرهء بابلان دفن كردند و پسرش ابو جعفر بن حمزه پس از وفات پدرش رئيس و پيشوا گشت و چند ضيعت با قم پديد كرد و پل وادى واشجان ببست و رباطى آنجا بگج و آجر بساخت حسبة للَّه تعالى ، و بقم ابو القاسم و ابو محمد الحسن در وجود آمدند پس وفات يافت و او را ايضا بمقبرهء بابلان آنجا كه مشهد اوست دفن كردند و پسرش ابو القاسم جوانى فاضل و كامل و عاقل در رسيد موصوف به قوت و بطش و املاكى چند به غير از آنك از پدر بميراث به دو رسيده بودند بدست آورد و پيشوا و مقدم سادات شد و نقابت علويه به شهر قم بعد از عم او على بن حمزه به دو مفوض بود و از جاريهء تركيهء در سنهء ثلث و اربعين و ثلثمائه [1] ابو الفضل محمد آورد و در شوال سنهء خمس و اربعين و ثلثمائه [2] به حج رفت و معز الدّوله و سادات عراق و حجاز او را گرامى داشتند و در شهر ربيع الاخر سنهء ست و اربعين و ثلثمائه [3] بقم باز گرديد و هميشه مقدم و پيشوا بود تا آنگاه كه وفات يافت او روز جمعه روز آذر ماه شهريور سلخ شعبان سنهء سبع و اربعين و ثلثمائه [4] و او را در قبّهء متّصلهء بمشهد پدرش دفن كردند و وصيّت كرد ببرادرش ابى محمد الحسن بن محمد از براى پسرش ابى الفضل كه او طفل بود پس ابى محمد الحسن ضيعتهاى برادرش بنيابت ابى الفضل تصرّف مينمود تا آنگاه كه ابو الفضل ببلوغ رسيد پس املاك با تصرّف او داد و ابو الفضل باليده و بزرگ شد و جوانى بس عاقل و نيكخواه و بسيار حيا و از اهل ثروت و املاك بود و آنچ از املاك پدرش به دو رسيده بود بعد از آنك بعضى از آن فروخته بود با تصرّف خود گرفت و بزراعت

[1] 343 ،
[2] 345 ،
[3] 346 ،
[4] 347 ،

226