پسر مولى بنى مازن ، كه ياد كرده‌ايم حديث ايشان اندر ابتداء اين كتاب [1] كه ايشان بزرگان گشتند و ببركات اسلام و علم امراء شدند [ و ] پس از بندگى آزادى يافتند ، و باز ايشان را بندگان بسيار جمع شد .
و باز بعرنين [2] شد كه ستورگاه مركبان رستم دستان بود ، آنجا يك چند ببود و خواست كه بيابان بگذارد و به بست شد و باز بگذشت [3] ، از آنجا بازگشت و سوى عبد الله ابن عامر شد . و مردمان سيستان از فرمان دست بداشتند ، باز عبد الله بن عامر بفرمان عثمان ، عبد الرحمن بن سمره را بسيستان فرستاد و حسن بصرى و فقهاء بزرگ با او .
آمدن عبد الرحمن سمره بسيستان اندر سنه ثلث و ثلاثين [4] مردى بود بزرگوار از ياران مصطفى صلَّى الله عليه ، چون بدر سيستان آمد ، ايران بن رستم پيش او باز شد [5] و گفت من هم بدان صلح اندرم ، اما ربيع ما را ياوه بگذاشت و برفت ، عبد الرحمن آنجا بماند ، و اضطراب كار عثمان پيش آمد و چهل و نه تن از صحابهء رسول بسر او [6] اندر شدند و گفتند بر سنّت و سيرت رسول خداى و بو بكر و عمر رضى الله عنهما نمىروى ، زنش گفت اين مرد هر شب همه قرآن به نماز ختم

[1] رجوع شود بحاشيهء 3 ص 18 .
[2] كذا . ظ ، قرنين ، قريه ايست از روستاى نيشك ، و آخور رخش رستم گويند آنجاست . بلاذرى طبع قاهره ( قريتين ) كامل : ( قرية ) فاتح غزنين ربيع نيست عبد الرحمن بن سمره است ( كامل ج 3 ص 50 ) . ابن فقيه ص 208 : و القرنين و بها اثر مربط فرس رستم .
[3] اين كلمه مانند غالب كلمات اين كتاب نقطه ندارد - ولى ظاهرا بايد « نگذاشت » باشد . بلاذرى گويد : و اتى القريتين ( قرنين ظ ) و هناك مربط فرس رستم فقاتلوه ثم قدم زرنج فأقام بها سنتين ثم اتى ابن عامر و استخلف بها رجلا من بنى الحارث بن كعب فاخرجوه و اغلقوها ( طبع قاهره ص 401 ) .
[4] اصل : ثمانين .
[5] بلاذرى گويد : عبد الرحمن بن سمره بزرنج آمد و مرزبان آنجا را در يكى از ايام جشن در قصرش محاصره كرد و با وى به دو هزار هزار درم و دو هزار وصيف صلح نمود ( ص 401 ) كذا في كامل كما مر .
[6] ظ : بسراى او

83