ثلث و خمسين و مائه ، و حراح [1] بن زياد بن همام با او يك جا ، و تميم عمر را صحبت بوده بود با منصور كه اندر راه حج عديل [2] او بوده بود ، پس يزيد مزيد را بند كرد و محبوس كرد ، يزيد حيلت كرد تا بگريخت و ببغداد شد و يك چند ببغداد متوارى بود ، تا روزى بجسر خواست كه بگذرد جماعتى از خوارج سيستان پذيرهء او باز خوردند و او را بشناختند و با او حرب كردند و او با ايشان ، آخر گروهى بزرگ از آن قوم بكشت و آن روز باز كار بزرگ گشت ، و باز او را بخراسان فرستادند ، و اندر ولايت تميم بن عمر بسيستان خوارج بسيار جمع شد و قوى گشتند و حضين بن محمد را روز عاشورا اندر محرم سنهء ست و خمسين و مائه بكشتند ، و خبر بمهدى رسيد و تميم بن عمر را باز هراة فرستاد ، و عبيد الله بن العلا [3] را باز عهد سيستان فرستاد ، و عهد اينجا رسيد اندر رمضان سنهء ثمان و خمسين و مائه [4] و بو جعفر منصور فرمان يافت روز سه شنبه پيش از ترويه به روزى ، بر چاه ميمون به مكه سنهء ثمان و خمسين و مائه ، شست و سه ساله بود و بيست و دو سال ، كم دو روز ، خليفت بود ، و اقامت حج پس از وفات او اندرين سال ابراهيم بن يحيى [ بن ] محمد كرد .
( نشستن مهدى [ بن ] منصور به خلافت ) روز سه شنبه در ذي الحجه سنه ثمان و خمسين و مائه كنيت او ابو عبد الله بود و نام وى محمّد بن عبد الله بن محمّد بن على بن

[1] همچنين بىنقطه . . . و ظاهرا ( جرّاح ) .
[2] العديل ، النظير و المثل . المعادل في المحل و المركب ج عدلا ( المنجد ) .
[3] در فهرست يعقوبى : عبيد الله بن العلاء من بنى بكر بن وائل .
[4] در اينجا فهرست ولات سجستان كه يعقوبى نوشته است تمام مىشود و چنين ميگويد : « فمات ابو جعفر و هو ( يعنى عبيد الله بن العلا ) عليها ، ثم صارت مضمومة الى عمال خراسان يولونها رجلا من قبلهم و ذلك ان الشراة غلبت عليها و كثرت عليها ، و خراج سجستان عشرة آلاف الف درهم يفرق فى جيوشها و شحنتها و ثغورها انتهى ( البلدان يعقوبى ص 286 ضميمهء اعلاق النفيسهء ابن رسته چاپ ليدن ) .

148