اندر محرم سنهء ثمان و عشرين [ و ] مائه ، پس بنو تميم سعيد بن عمرو [1] را طاعت داشتند و بنى بكر سر از طاعت او بكشيدند ، باز بحترى بن سهلب [2] بيامد و عهدى و منشورى از جهتى [3] امير المؤمنين نبشته مزوّر بر سيستان و كرمان ، و بحترى بن سهلب [ 2 ] بكرى بود و سوار بن الاشعر تميمى ، پس به ميانشان حربى و وقعتى بزرگ بيفتاد و بسيار مردم كشته شد ، سعيد بن عمرو [ 1 ] نيز هواخواه بنى تميم بود ، و اندرين وقعت هفتاد مرد پير [4] كشته شد دون جوانان و آن حرب را وقعة الشيوخ نام كردند ، و بحترى بن سهلب [ 2 ] از بست بود ، و اندرين وقعت بسيار بزرگان كشته شد و يكى از آن علا بن عبيد الله الحجازى بود ، باز غوغاء سيستان جمع شد و سعيد بن عمر را و بحترى بن سهلب را هر دو از قصبه بيرون كردند و سوار بن الاشعر را بنشاندند بامارت اندر جمادى الاولى سنه ثلثين و مائه .
آمدن سوار بن الاشعر بسيستان و باز بر سوار خروج كردند و هم اندرين ماه او را بكشتند ، باز طلب بحترى بن سهلب [ 2 ] كردند ، نيافتند ، و از شهر بيرون رفتند پنجاه هزار مردم غوغا و بريگها اندر بحترى را بيافتند و بكشتند و هيثم بن عبد الله البغاث را باميرى بنشاندند بدان

[1] كذا . . . يعقوبى ( عمر ) و در همين كتاب هم ( عمر ) است .
[2] يعقوبى ، بجير بن السلهب ، آورده است ( ص 285 ) .
[3] اين ياء علامت اضافه است كه در املاهاى قديم متداول بوده و در اين كتاب هم گاهى اين املا رعايت شده است .
[4] اصل : بر .

132