قوامى بيرون است ، و موجب فقر ديگران مىشود ) مجاز شمارند ؟
معلَّمان اصلاحطلبى كه محروم ماندن محرومان را نتيجهء گناهان دارندگان اموال فراوان به شمار مىآورند ، چگونه ممكن است مردمان را به اين گونه مال اندوزى تشويق كنند ، يا خواستار آن شوند ، تا متكاثران و مدافعان ايشان بتوانند اين شمار احاديث را دستاويزى براى مجاز بودن كارهاى زشت قارونان امّت قرار دهند ؟ [1] علاوه بر اين ، اسلام به پرداخت مال زايد و فراوان دستور مىدهد ، و فزونى مال را سببى براى محكوميّت صاحب آن به شمار مىآورد ، چنان كه در حديث آمده است :
حديث 1 الإمام الصّادق « ع » - كنّا عند أبي عبد الله « ع » ، إذ دخل عليه سدير الصّير فيّ ، فسلَّم و جلس ، فقال له : يا سدير ! ما كثر مال رجل قطَّ إلَّا عظمت الحجّة لله تعالى عليه ؛ فإن قدرتم أن تدفعوها عن أنفسكم فافعلوا فقال له : يا ابن رسول الله بما ذا ؟ قال : بقضاء حوائج إخوانكم من أموالكم ثمّ قال : تلقّوا النّعم يا سدير بحسن مجاورتها [2] ( 1 ) امام صادق « ع » - ( راوى حديث مىگويد : ) در نزد امام صادق « ع » بوديم كه سدير صيرفى ( صرّاف ) وارد شد و سلام كرد و نشست ، امام به او فرمود :
اى سدير ! مال هيچ كس افزايش پيدا نمىكند مگر اينكه حجّت خداى متعال بر ضدّ او نيز افزايش يابد ، پس اگر مىتوانيد كه آن را از خود دور كنيد ، چنين كنيد . سدير گفت : اى پسر رسول خدا ! چگونه چنين كنيم ؟ فرمود :
نيازمنديهاى برادران دينى را با اموال خود برآورده سازيد . آنگاه فرمود :

[1] . فصل 3 ، از اين باب ، بند « يا » ( جلد سوّم ) ، و فصلهاى 23 تا 29 ( جلد چهارم ) .
[2] . « امالي » شيخ طوسى 1 / 309 ؛ « بحار » 71 / 47 - 48 ( با اندكى اختلاف ) .

54