حديث 1 الإمام الصّادق « ع » : إنّ الله - تبارك و تعالى - ليحبّ الاغتراب في طلب الرّزق . [1] ( 1 ) امام صادق « ع » : خداوند متعال ، سفر كردن و به غربت رفتن را در طلب روزى دوست مىدارد . 2 الإمام الصّادق « ع » : . . . لعلّ من ينكر هذه الفلوات الخالية و القفار الموحشة يقول : ما المنفعة فيها ؟ فهي مأوى هذه الوحوش و محالَّها و مرعاها ، ثم فيها بعد متنفّس و مضطرب للنّاس ، إذا احتاجوا إلى الاستبدال بأوطانهم . و كم بيداء و كم فدفد حالت قصورا و جنانا ، بانتقال النّاس إليها و حلولهم فيها . و لولا سعة الأرض و فسحتها لكان النّاس كمن هو في حصار ضيّق لا يجد مندوحة عن وطنه ، إذا أحزنه أمر يضطرّه إلى الانتقال عنه . . . [2] ( 2 ) امام صادق « ع » : . . . شايد كسى كه براى اين فلاتهاى خالى از سكنه و بيابانهاى ناآباد وحشتناك فايده اى قائل نيست بگويد : اينها چه فايده اى دارد ؟ اين بيابانها ( در مرتبهء نخست ) ، جايگاه زندگى و آغل جانوران وحشى و چراگاه آنهاست ، سپس گردشگاه و محلّ آمد و شد ( و راههاى مسافرت ) براى مردمان است تا اگر خواستند جايگاه زندگى و وطن خود ( يا محل درآمد خود ) را عوض كنند از آنها بهره مند شوند ؛ چه بسيار بيابانها و دشتهاى ناهموار كه با انتقال يافتن مردمان به آنجاها ، به كاخها و باغها تبديل يافته است ؛ و اگر پهناورى و گنجايش زمين نمىبود ، چنان مىنمود كه مردمان در

[1] . « وسائل » 12 / 50 .
[2] . « بحار » 60 / 86 ، از كتاب « توحيد مفضّل » .

467