در دعاى مأثور آمده است :
« اللَّهمّ ! أشبع كلّ جائع ( 1 ) خدايا ! همهء گرسنه ها را سير كن » . . .
و آشكار است كه سير كردن گرسنگان به توسّط خداوند ، با فرستادن مائده هاى آسمانى صورت نمىگيرد ، براى اينكه اين جهان ، جهان اسباب است . پس اين كار به دست اطعامكنندگان ، با نعمت و بركتى كه خدا مىدهد تحقّق مىپذيرد ، و « كلّ جائع هر گرسنه اى » ، عموميّت دارد ( عام است ) . و اين واضح است . پس نقطه اى كه اسلام در نظر دارد كه جامعهء انسانى به آن برسد ، سير شدن هر گرسنه اى بر روى زمين است ، بدان گونه كه در دنيا ، شكمى - نه در شب و نه در روز - گرسنه نماند . [1] < فهرس الموضوعات > 3 - سير كردن گرسنگان ، احياى فضيلت < / فهرس الموضوعات > 3 - سير كردن گرسنگان ، احياى فضيلت گاه اين عمل نيكو - در مواردى - فضيلتى فزاينده پيدا مىكند ، همچون : اطعام مؤمن گرسنه ، عالم ، يا دانشجو ، يا سرباز و مرزدار و نظاير اينان ، يعنى كسانى كه با سرمايه هاى روحى يا مادّى خويش به اجتماع فايده مىرسانند و براى جامعه سودمندند ؛ همچنين در جاهايى كه رهانيدن كسانى از حق باوران ، از چنگال گرسنگى و نيازمندى ، سبب عزّت طرفدارى حق مىشود ، و آنان را از اظهار نيازمندى و ذلَّتپذيرى مصون مىدارد - كه به آن اشاره اى خواهد آمد .
< فهرس الموضوعات > 4 - سير كردن گرسنگان ، استحكام پيوندهاى اجتماعى < / فهرس الموضوعات > 4 - سير كردن گرسنگان ، استحكام پيوندهاى اجتماعى فراخوانى گرسنگان به سفره هاى خوراك و ميزهاى غذا تا بخورند و سير شوند ، موجب محكم شدن پيوندهاى مردمى و شيوع برخوردهاى برادرانه ، و آگاهى از احوال ديگران و نزديك شدن

[1] . نيز صفحهء 630 - 631 ، در جلد چهارم ، ملاحظه شود .

316