نه بيشتر ، و ديگرى را در همان مقدار كفاف شريك سازد ، ليكن اگر افزون از اندازهء كفاف داشت و از آن مال افزون به كسى داد ، « مواسات » نيست ( و به آن مواسات گفته نمىشود لا يكون ذلك منه إلَّا من كفاف ، فإن كان من فضلة ، فليس بمواساة ) » . [1] < فهرس الموضوعات > حديث < / فهرس الموضوعات > حديث < فهرس الموضوعات > أ - مواسات و ايمان < / فهرس الموضوعات > أ - مواسات و ايمان 1 النّبيّ « ص » - فيما رواه الإمام الصّادق : من واسى الفقير من ماله ، و أنصف النّاس من نفسه ، فذلك المؤمن حقّا [2] .
( 1 ) پيامبر « ص » - به روايت امام صادق « ع » : هر كس فقير را در مال خود شريك كند ، و داد مردم را از خود بستاند ، مؤمن راستين است . 2 الإمام على « ع » : خير إخوانك من واساك بخيره ، و خير منه من أغناك عن غيره . [3] ( 2 ) امام على « ع » : بهترين برادران تو كسى است كه تو را در خير ( مال ) خويش شريك كند ، و بهتر از او آن كس است كه تو را از ديگران بىنياز سازد .

[1] . « لسان العرب » ج 1 ، در واژهء « أسا » . يادآورى مىكنيم كه گفتن ( تلفّظ ) و نوشتن ( املاى ) اين واژه ( مواسات ) ، در فارسى بايد با واو بىهمزه باشد . اين گونه واژه ها ، « فارسى شده » اند ، و اكنون و قرنهاست كه از آن زبان فارسىاند ، پس بايد حالت زبان فارسى ( و قواعد تلفّظ و املاى آن ) در آنها رعايت شود ، مانند نوشتن « مسأله » ( نه مسأله ) ، « شئون » ( نه شؤون ) ، « مسألت » ( نه « مسألت » ) ، « طبيعتا » ( نه طبيعة ) .
[2] . « اصول كافى » 2 / 147 .
[3] . « غرر الحكم » / 172 .

157