< فهرس الموضوعات > فصل چهل و ششم مواسات ، اصلى بزرگ < / فهرس الموضوعات > فصل چهل و ششم مواسات ، اصلى بزرگ < فهرس الموضوعات > قرآن < / فهرس الموضوعات > قرآن 1 * ( وَالَّذِينَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ ، لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ) * ، [1] كسانى كه در اموال ايشان حقّى است معلوم ، خاصّ سائل و محروم ، ، در اين فصل از واژهء « مواسات » استفاده مىكنيم . عنوان فصل نيز - چنان كه ملاحظه مىكنيد - « مواسات ، اصلى بزرگ » است . بنا بر اين در بارهء معنى آن - بجز آنچه در فصل پيش آورديم - توضيحى مىافزاييم :
« مواسات » ، يعنى : ديگرى را در مال خويش شريك قرار دادن ، تا آنجا كه هر گونه خود از مال خويش استفاده و در آن تصرّف مىكند ، ديگرى نيز چنان باشد .
ابن منظور ( جمال الدّين ابو الفضل ، م : 711 ق ) ، لغتشناس معروف ، صاحب كتاب لغوى و جامع « لسان العرب » ، در بارهء فعل « آسى » ، از مصدر « مؤاسات » ( باب مفاعله ) مىگويد : « آساه بماله : أنا له منه و جعله فيه أسوة بخشى از مال خويش در اختيار او گذارد و او را در استفاده از مال خود مساوى با خود قرار داد » . و در معنى واژه « أسوة » مىگويد ، وقتى بگويند : « القوم أسوة في هذا الأمر » ، يعنى : « همه در اين امر مساوى هستند و يك حالت دارند ( و كسى با كسى تفاوت ندارد ) » . نيز در توضيح معنى « مواسات » مىافزايد : برخى ( از لغتدانان ) گفته‌اند : مواسات وقتى است كه شخص به اندازهء كفاف خود داشته باشد

[1] . « سورهء معارج » ( 70 ) : 24 - 25 .

156