حديثهايى كه در فصل نقل شد نيز آشكارا بر استقلال يكى از دو موضوع از ديگرى دلالت مىكند ، مانند اين سخن امام على « ع » :
« ما زاد على أربعة آلاف فهو كنز ، أدّى زكاته أم لم يؤدّ [1] - ( 1 ) آنچه فزون بر چهار هزار ( درهم ) باشد گنج است ، خواه زكات آن را داده باشد يا نه » . و سخن امام صادق « ع » :
« لا تكنز ذهبا و لا فضّة [2] - ( 2 ) از زر و سيم گنج مساز ( و آنها را مينبار ) » نيز ، صراحت دارد در اينكه آنچه ممنوع و نهى شده است ، اصل عمل گنج اندوزى و انباشتن است ؛ و چنين است سخن امام باقر « ع » :
« فإنّ الله حرّم كنز الذّهب و الفضّة و أمر بإنفاقه في سبيل الله [3] خداوند گنج ساختن ( انباشتن ) زر و سيم را حرام كرده و به انفاق آنها در راه خدا فرمان داده است » . و به همين گونه در احاديث تعبيرهاى ديگرى آمده است كه دلالت دارد بر « اصالت ممنوع بودن گنجورى » ، و استقلال موضوعى آن ، مانند اين سخن امام صادق « ع » :
« . . . و إثنا عشر ألف درهم كنز [4] - . . .
( 4 ) دوازده هزار درهم گنج به شمار مىآيد » . و اگر كسى چنان گمان برد كه مقصود از * ( « لا يُنْفِقُونَها » ، انفاق نكردن سهمى است كه زكات به آن تعلَّق گرفته است ، و مقصود از انفاق مذكور در احاديث نيز همين سهم زكاتى است ، بايد بگوييم كه اين گمان ، به جهاتى ، مخالف با كتاب خدا است :
( 1 ) - اين تفسير خلاف ظاهر است ، زيرا مفهوم عرفى و آشكار آيه ، در نزد اهل زبان ، نكوهش زراندوزى و گنج ساختن سيم و زر است * ( الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ ) * نه بخشى از آنها . و ضمير در * ( لا يُنْفِقُونَها ) * به « مجموعه » اى از طلا و نقره باز مىگردد ( يا به اموال و گنجها و انباشته ها ) ، كه تفصيل آن در تفسيرهاى قرآن كريم آمده است .

[1] « مجمع البيان » 5 / 26 .
[2] « بحار » 77 / 191 .
[3] « تفسير قمى » 1 / 289 .
[4] « تحف العقول » 279 .

226