جمع آورى آنها ، و آنان كه « تأليف قلوب » شوند ، و آزاد كردن بندگان ، و وام دادن به مفلسان ، و هزينه كردن در راه خدا ، و راهگذاران محتاج ؛ و واجبى خدايى است ؛ و خدا داناى حكيم است ، حديث 1 الإمام الصّادق « ع » - إسحاق بن عمّار قال : قلت لأبي عبد الله « ع » : أعطي الرّجل من الزّكاة مائة درهم ؟ قال : نعم . قلت : مائتين ؟ قال : نعم . قلت : ثلاث مائة ؟ قال : نعم . قلت : أربع مائة ؟ قال : نعم . قلت : خمس مائة ؟ قال : نعم ، حتّى تغنيه . [1] ( 1 ) امام صادق « ع » - اسحاق بن عمّار مىگويد : به امام صادق « ع » گفتم : آيا مىتوانم به مردى صد درهم از زكات بدهم ؟ فرمود : آرى . گفتم : دويست ؟
فرمود : آرى ، گفتم : سيصد درهم ؟ فرمود : آرى . گفتم : چهار صد ؟ فرمود :
آرى . گفتم : پانصد ؟ فرمود : آرى ، تا آن اندازه بده كه او را بىنياز سازى .
( رفع فقر از جامعه ) . 2 الإمام الصّادق « ع » : لا تعط من الزّكاة أحدا ممّن تعول . و قال : إذا كان لرجل خمس مائة درهم و كان عياله كثيرا ؟ قال : ليس عليه زكات ، ينفقها على عياله ، يزيدها في نفقتهم و في كسوتهم و في طعام لم يكونوا يطعمونه و إن لم يكن له عيال و كان وحده ، فليقسمها في قوم ليس بهم بأس ، أعفاء عن المسألة ، لا يسألون أحدا شيئا . . . [2]

[1] . « وسائل » 6 / 180 .
[2] . « وسائل » 6 / 168 .

345