مردمان ) ، كه بر دلها مستولى مىشود ( و تا عمق وجود را مىسوزاند ) ، حديث 1 - النّبيّ « ص » - فيما رواه الإمام الكاظم « ع » ، عن آبائه : ما قرب عبد من سلطان إلَّا تباعد من الله تعالى ؛ و لا كثر ماله إلَّا اشتدّ حسابه : و لا كثر تبعته إلَّا كثر شياطينه . . . طوبى لمن أسلم و كان عيشه كفافا . . . [1] پيامبر « ص » - به روايت امام كاظم « ع » از پدران خويش : بنده به سلطانى ( و صاحب قدرت و مقامى ) نزديك نمىشود مگر آنكه از خداى متعال دور شده باشد ؛ و مالش فزونى پيدا نمىكند ، مگر اينكه رسيدگى به حسابش سختتر مىشود ؛ و پيروانش زيادتر نمىشوند مگر آنكه شياطين ( فريبندگان ) او افزايش پيدا مىكنند . . . خوشا به حال كسى كه ايمان داشته باشد ، و در زندگى به اندازهء كفاف بسنده كند . . . ، اين همه تأكيد در نكوهش مال و فراوانى آن ، براى آن نيست كه آدمى از طلب مال خوددارى كند يا در آن اهمال ورزد - چنان كه پيشتر يادآورى شد [2] - بلكه مراد برانگيختن صاحبان ثروت و توانگران است بر اينكه يك معيشت كفافى سالم براى خود و بستگان خود اختيار كنند ، و باقى اموال خويش را ميان مردمان پراكنده سازند ، تا به همگان برسد ؛ و بدين ترتيب نه از كسى حقى ضايع شود ، و نه نيازمند و محتاج به نان شبى باقى بماند .
2 - عيسى المسيح « ع » : بحقّ أقول لكم ، إنّ أكناف السّماء لخالية من الأغنياء ؛ و

[1] « سفينة البحار » 2 / 327 .
[2] فصل 3 ، از اين باب را بنگريد ( جلد سوّم ) .

104