داشتند از پوشيدن پيراهنى كه سجاف آن ديبا باشد و كراهت داشتند از لباس حرير و جامه منقش و كراهت داشتند از بالش سرخ ميان زين و پالان و مىفرمودند كه بالش شيطان است يعنى شيطان از جهت متكبران اين را مستحسن ساخته است و ظاهر اين خبر منع از سجافست به قرينه ما بعد و ليكن علما كراهت اول را بمعنى خود گذاشته‌اند و همچنين سيم و چهارم را و دويم را بمعنى حرمت حمل كرده‌اند تا جمع شود ميان اخبار .
( و روى عنه مسمع بن عبد الملك انّه قال لا باس ان ياخذ من ديباج الكعبة فيجعله غلاف مصحف او يجعله مصلَّى يصلَّى عليه ) و مرويست بسند كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه فرمودند كه باكى نيست كه ديباى كعبه را اخذ نمايند و كيسهء مصحف كنند يا جا نماز كنند و بر آن نماز كنند يعنى اصل نماز كردن خوبست اما مىبايد كه محل جبهه نباشد چنان كه خواهد آمد و اين حديث و صحيحه على بن جعفر دلالت مىكند بر آن كه بر بالاى حرير نماز مىتوان كرد و قولى شده است بر عدم جواز و قايلش مجهولست و قولش ضعيف و احاديث جامه كعبه بعضى در كفن ميّت گذشت و بعضى در ابواب حج خواهد آمد و الحال جامه كعبه از حرير ديباست كه منقش است به آية الكرسى و غير آن و ظاهرا در زمان حضرات نيز چنين بوده است .
و در اخبار وارد شده است كه با آن نماز نمىتوان كرد و ظاهرا به اعتبار آن كه حرير است حرامست و به اعتبار آن كه منقش است مكروهست و استعمالات ديگر ضرر ندارد و بهتر آنست كه تعظيما للكعبة مهما أمكن تعظيم آن بكنند و نجس نكنند و اگر نجس شود آب كشند و الحال مقرّر است كه باسم ثلثه آن را نجس مىكنند اگر ممكن باشد كه ازاله آن كنند به غير سوختن بهتر است و اگر

405