و حرامست بر مردان پوشيدن حرير مگر در جهاد و جايز است كه زن انگشترى طلا به پوشد و با آن نماز كند و بر مردان حرامست هر دو .
و حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله فرمودند كه يا على انگشترى طلا در دست مكن كه آن زينت تست در بهشت و حرير مپوش كه آن پوشش تست در بهشت و اين حديث اگر چه اشعارى دارد بعدم جواز نماز زن در حرير و ليكن بحسب مفهوم دلالت دارد و آن ضعيف است آن چه ممكن بود گفتن آن از طرفين مذكور شد پس احوط آنست كه زنان نماز در حرير محض نكنند اگر چه اظهر جواز است از جهت حرج و الله تعالى يعلم .
( و لم يطلق للرّجال لبس الحرير و الدّيباج الَّا فى الحرب فلا باس به و ان كان فيه تماثيل روى ذلك سماعة بن مهران عن ابى عبد الله صلوات الله عليه ) و جايز نيست مردان را پوشيدن جامه حرير و ديبا مگر در حرب كه باكى نيست اگر چه صورت داشته باشد و اين معنى را روايت كرده است سماعه از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه و سابقا ذكر كرد كه حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله تجويز پوشيدن حرير نفرمودند مگر عبد الرحمن بن عوف را و در اينجا تخصيص به حرب داد ممكن است كه هر دو باشد يا حمل كنيم سابق را بر آن كه رخصت مخصوص او و زبير بود و اين حكم عامست و در حالت ضرورت نيز جايز است چنان كه آيه و اخبار دلالت بر آن مىكنند و اگر غير از جامه حرير نداشته باشد اظهر آنست كه برهنه نماز مىكند مگر در حالت ضرورت .
( و روى يوسف بن محمّد بن ابراهيم عنه صلوات الله عليه انّه قال لا باس بالثّوب ان يكون سداه و زرّه و علمه حريرا و انّما يكره الحرير المبهم للرّجال ) و بسند صحيح از صفوان منقولست از يوسف بن

402