و بسند صحيح از ابن ابى عمير منقولست كه او از جمعى از فضلا اصحاب آن حضرت روايت كرده است از آن حضرت صلوات الله عليه كه فرمودند كه نماز مكن در پوست مرده اگر چه بند نعلين از آن پوست باشد و مبالغه هفتاد مرتبه دباغت از آن جهت است كه اكثر عامه پوست مرده را به دباغى پاك مىدانند و احاديث صحيحه بسيار از ائمه معصومين صلوات الله عليهم منقولست بر رد ايشان .
و در حديث صحيح وارد شده است كه راوى از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه سؤال مىكند كه آيا منتفع مىتوان شد به چيزى از حيوان مرده حضرت فرمودند كه نه راوى گفت كه عرض نمودم كه حديثى روايت مىكنند عامه كه حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله گذشتند به گوسفندى كه مرده بود و فرمودند كه چرا از پوست اين گوسفند منتفع نشدند هر گاه از گوشت اين منتفع نمىتوانستند شد آيا اين حديث صحيح است حضرت فرمودند كه اين حكايت در ماده گوسفند سوده بنت زمعه وارد شد كه از جمله زنان حضرت سيد المرسلين صلَّى الله عليه و آله و آن گوسفند لاغر شده بود كه از گوشت آن منتفع نمىتوانستند شد و گذاشتند تا مرد و از خانه بيرون انداختند حضرت فرمودند كه از پوست آن كه منتفع مىتوانستند شد چرا گذاشتند تا بميرد يعنى مىبايست كه آن را بكشند و عامه غلط فهميده‌اند و احاديث در عدم جواز نماز در آن متواتر است و ليكن در نجاست صريح نيست و از حديث ابن ابى عمير ظاهر مىشود كه در ما لا يتم الصّلاة فيه از ميته نماز نمىتوان كرد و اگر چه ممكن است كه در ما لا يتم الصلاة محمول بر كراهت باشد و آن كه واقع شده است كه از ميته منتفع نمىتوان شد مراد از آن چيزيست كه حيات در آن حلول كرده باشد و آن چه حيات در آن حلول نكرده است ميته نيست و از آن منتفع

322