عصر را در اول وقت كه وقت فضيلت ظهر بود و همچنين جمع كردند نماز شام و خفتن را در وقت اول كه وقت فضيلت شام بود تا وقت بر امت فراخ شود و از طرق عامه نيز به همين معنى در صحيحين ايشان احاديث بسيار وارد شده است ( وقال صلوات الله عليه اوّل الوقت رضوان الله و اخره عفو الله و العفو لا يكون الَّا من ذنب ) و از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه منقولست كه فرمودند كه خوشنودى الهى در نماز در اول وقتست و اگر در آخر وقت كنند حق سبحانه و تعالى عفو مىفرمايد و عفو نمىباشد مگر از گناه ، و تا عفو الله در فقه رضوى هست و باز هست كه روايت از آباء ما بما رسيده است كه هر نمازى را سه وقتست اول و وسط و آخر پس اول وقت رضوان و خوشنودى الهى است و وسط آن عفو الهى است و آخرش آمرزش الهى است و نمىبايد كه كسى آخر وقت را وقت كند بلكه آخر وقت از جهت بيمار و كسى است كه مانعى داشته باشد يا مسافر باشد و محمولست بر مبالغه بسيار و جمعى از علما گفته‌اند كه اول هر جا كه اول وقت وارد شده است در ظهرين بعد از نوافل است و در ما بقى به حال خود است در فرايض و همچنين در نوافل مگر نافله شب كه اول وقت آن نصف شب است و تاخير آن خصوصا سه ركعت وتر را افضل است و خواهد آمد .
( وقال صلوات الله عليه لفضل الوقت الاوّل على الاخير خير للمؤمن من ولده و ماله ) و به اسناد صحيح منقولست از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه هر آينه يا و الله كه فضيلت وقت اول بر وقت آخر بهتر است از براى مؤمن از فرزند او و مال او چون اكثر اوقات فرزند و مال سبب غفلت از عبادات خصوصا از نماز در اول وقت مىشود و حق سبحانه و تعالى از اين جهت فرموده است كه اى مؤمنان زنهار كه غافل نسازد شما را اموال

143