مىشود و شكى نيست در آن كه در اوقات اجمال بسيار شده است و همه از آن جهت است كه چون هر صاحب مذهبى را از وقت مىشناختند حضرات ائمه معصومين صلوات الله عليهم از جهت شفقت بر شيعيان مختلف مىفرمودند كه مبادا به ايشان ضررى رسد و بزرگان اهل سنت و خلفاى اشقياء ايشان با همه مذهبى ساخته بودند حتى ملاحده مذهب خود را آشكار مىكردند و با ايشان كار نداشتند و در مقام قلع و قمع شيعيان بودند از چند وجه يكى آن كه خلفاى بنى عباس بلكه بنى اميه نيز مىدانستند كه خلافت حق ايشانست مىترسيدند كه مبادا اتباع ايشان بسيار شوند و حق به مركز خود قرار گيرد .
دويم آن كه غير شيعه اگر چه ملاحده بودند كارى بابى بكر و عمر نداشتند و هميشه شيعيان تكذيب ايشان مىكردند و دورى مىكردند .
سيم آن كه شيطان از كار آنها فارغ شده بود و آنها را به راه جهنم انداخته بود و غمى كه داشت غم اثنى عشرى بود حتى با زيديه و واقفيه و غير ايشان كار نداشت و دشمنى كه داشت شيعيان اثنى عشرى سيما اتباع ائمه معصومين صلوات الله عليهم بودند و در هلاك و رفع ايشان مىكوشيد و ائمه هدى صلوات الله عليهم شيعيان را به تقيّه امر مىفرمودند كه مبادا از دست بروند .
چنان كه وارد است در خبر موثق كالصحيح كه شخصى از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه پرسيد كه بسيار است كه من داخل مسجد مىشوم و بعضى از اصحاب ما نماز عصر مىكنند و بعضى نماز ظهر مىكنند حضرت فرمودند كه من ايشان را به اين امر كرده‌ام كه اگر در يك وقت نماز كنند همه را گرفته مىكشند و قريب به اين معنى اخبار بسيار وارد شده است با آن كه احاديث صحيحه وارد شده است از طرق خاصه از ائمه معصومين صلوات الله عليهم كه حضرت سيّد المرسلين صلَّى الله عليه و آله در حضر بىعذرى جمع كردند نماز ظهر و

142