در حالت نماز ، يا آن كه اصل نماز تنزيه حق سبحانه و تعالى است از هر چه لايق به آن نيست چون نماز دليل بندگى است مر خداوند تعالى را و واجب الوجود منزّه است از هر نقصى يا آن كه مراد از سبحان الله صلوات است يعنى نماز كنيد از جهت خداوند و حق سبحانه و تعالى نماز را ركوع خوانده و سجود خوانده و قرآن خوانده و قنوت خوانده و در اينجا تسبيح خوانده از جهت اشتمال آن بر هر يك از اينها از بابت تسميه كل باسم جزو و تتمه آيه اينست كه :
* ( ولَه الْحَمْدُ فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَعَشِيًّا وَحِينَ تُظْهِرُونَ ) * و حال آن كه اوست مستحق محامد در آسمانها و در زمين و نماز كنيد در وقت خفتن و در حينى كه داخل مىشويد در ظهر و بنا بر اين عصر ملحق است به ظهر و بعضى گفته‌اند كه مراد از عشى نماز عصر است و مراد از تمسون شام و خفتن است و اكثر بر اينند كه مراد اين است كه در اين اوقات تسبيح و تحميد الهى به جا آوريد و همچنين در آيه كريمه :
* ( وسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ ) * - * ( وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْه وَإِدْبارَ النُّجُومِ ) * جمعى گفته‌اند كه مراد از تسبيح پيش از طلوع آفتاب نماز صبح است و پيش از غروب نماز ظهر و عصر است و مراد از تسبيح شب نماز شام و خفتن است و مراد به پشت كردن ستاره هايى كه اول شام طالعند نماز شب است بعد از نصف شب يا ادبار النجوم ميل به غروبست و نماز نافله صبح است و امثال اين آيات بسيار است كه دلالتش صريح نيست و مدار بر احاديث است و ضرورت دين مبين در وجوب نمازهاى پنجگانه و نوافل آن .
و در حديث حسن كالصحيح وارد است كه مراد از ادبار نجوم نافله صبح است و مراد از ادبار سجود دو ركعت نافله بعد از شام است و اخبار خواهد آمد در تفاسير آيات در موقع خود إن شاء الله تعالى .

128