نكرده‌اند و اين سخن ضعيف است زيرا كه حضرت اعرفست از همه كس اگر حضرت فرموده باشد .
و در صحت اين خبر سخن هست چون راوى آن نوفلى و سكونى و در هر دو ضعفى هست و ليكن چون كلينى و صدوق حكم به صحت آن كرده‌اند جبر ضعف كرده است و عمل به اين احوط است و اگر چه عمل بر استحباب شستن شير و بول دختر كردن اظهر است .
( و سال حكم بن حكيم ابن اخى خلَّاد ابا عبد الله صلوات الله عليه فقال له ابول فلا اصيب الماء و قد اصاب يدى شىء من البول فامسحه بالحائط و بالتّراب ثمّ تعرق فامسح وجهى ، او بعض جسدى ، او تصيب ثوبى فقال لا باس به ) و حكم پسر برادر خلاد صراف از آن حضرت صلوات الله عليه صحيحا روايت نموده است كه عرض نمودم كه گاه هست بول مىكنم و آب بهم نمىرسد و دستم به بول آلوده شده است پس دستم را به ديوار و به خاك مىمالم بعد از آن عرق مىكنم و دست را بر رو ، يا بر بعضى از بدن مىمالم ، يا به جامه‌ام مىرسد حضرت فرمودند كه باكى نيست يعنى اينجاها را نجس كردن گناه نيست همين كه آب كشيدى پاك مىشود .
و ظاهر حديث دلالت مىكند بر آن كه خاك دست را هم پاك كند چنان كه مذهب سنيان است و ظاهرا حضرت تقيه فرموده باشند و موافق واقع مراد ايشان آن باشد كه مذكور شد .
< صفحة فارغة > [ حكم پاك كردن فرش و امثال آن ] < / صفحة فارغة > ( و سال ابراهيم بن ابى محمود الرّضا صلوات الله عليه عن الطَّنفسة و الفراش يصيبهما البول كيف يصنع و هو ثخين كثير الحشو فقال يغسل منه ما ظهر فى وجهه ) و صحيحا سؤال كرد ابراهيم پسر ابو محمود از حضرت امام رضا صلوات الله عليه از طنفسه و آن از قبيل بالش است و نمد و چيزهائى كه بر او نشينند و همچنين فراش كه نهالى باشد كه بر او

526