عبارات مقتبس است از آيات چنان كه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه * ( رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى الله حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ ) * [1] و ديگر فرموده است كه * ( ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ ) * [2] و ديگر فرموده است كه :
* ( لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَيَحْيى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ ) * [3] و مصنف در اين آيه واوى زياد كرده است تا عطف باشد بر لئلا يعنى اينها كرد تا اگر كسى هلاك شود و بكفر يا فسق بعد از بينه و اتمام حجت بوده باشد ، و اگر كسى حيات يابد به ايمان و عبادت بعد از تمامى حجت بوده باشد كه به اختيار خود اختيار نجات ابدى كرده باشد تا هر يك را استحقاق ثواب و عقاب بهم رسيده باشد ، و در آيه معنى ديگر گفته‌اند كه ما حجت تمام كرديم تا اگر كسى بميرد و بجهنم يا بهشت رود و حجت بر او تمام شده باشد ، و اگر كسى زنده بماند خواه خوب ، و خواه بد حجت بر او تمام شده باشد . و معنى اول موافق است با روايات اهل البيت ، و در اين جا البته معنى اول مراد مصنف است ، و آيات بر اين مضمون بسيار است ، و همهء اين آيات دلالت مىكند بر آن كه حسن و قبح عقلى است ، نه چنان كه اشاعره مىگويند كه هر چه حق سبحانه و تعالى مىكند خوبست اگر همه انبياء را بجهنم كند حاكمست ، و اگر همه كفار را به بهشت كند خداوند است ، اگر چنين مىبود چه احتياج به اينها بود كه بكند تا برو حجت نباشد با آن كه بسيار جائى ازين باب فرموده است ، و عمده غرض مصنف رد بر ايشانست ، و ازين جهت فراموش كرده است صلواتى را كه در خطب لازمست ، و امكان دارد بعد از لفظ معصومين گفته باشد و از قلم نساخ ساقط شده باشد .

[1] آيه 165 - النساء .
[2] آيه 125 - النحل .
[3] آيه 42 - الانفال .

168