باشد . و جواب او اينست كه اگر غرض راجع شود بجناب اقدس الهى استكمال لازم مىآيد و كسى به اين قايل نيست . بلكه غرض راجع به بنده مىشود و آن نفع بندگان است .
و اخبار متواتره وارد شده است از حضرات سيد المرسلين و ائمه طاهرين سلام الله عليهم كه حق سبحانه و تعالى نمىكند مگر آن چه اصلح است به حال بندگان او ، و كفر است كه بندگان اعتراض بر افعال الهى كنند ، بلكه اگر بگويند كه اگر حق سبحانه و تعالى ما را غنى مىكرد بهتر بود ، يا اگر فرزند ما را نمىميراند بهتر بود ، دغدغه ارتداد مىشود مگر آن كه قصدشان اين باشد كه نفع مادر آن بيشتر بود بحسب ظاهر ، اگر چه بحسب واقع آن چه حق سبحانه و تعالى كرده است بهتر است ، و ليكن اولى و احوط آن است كه امثال اين عبارت را بر زبان جارى نسازند .
چنان كه در احاديث صحيحه وارد شده است از حضرات ائمه طاهرين سلام الله عليهم كه اگر جمعى خداوند عالميان را بيگانگى بپرستند ، و عبادات نماز و روزه و حج را همه به جاى آورند ، و با اين همه خوبيها چيزى را كه خدا و رسول كرده باشند بگويند كه اگر چنين نمىكردند بهتر بود ، و همچنين اگر اين اعتقاد داشته باشند هر چند به زبان نياورند مشرك و كافر مىشوند . نمىبينى كه حق سبحانه و تعالى مىفرمايد : كه نه به حق پروردگار تو كه ايمان نمىآورند ، و در زمرهء مؤمنان داخل نمىشوند تا ترا حكم نسازند در هر نزاعى كه در ميان ايشان واقع شود ، و تو هر حكمى كه كنى ايشان راضى باشند ، و اصلا از حكم و سخن تو دل گير نشوند ، و گردن نهند حكم ترا گردن نهادنى نيكو .
و در حديث صحيح وارد شده است از حضرت امام زين العابدين صلوات الله عليه كه صبر نمودن و از حق سبحانه و تعالى راضى بودن سر همهء عبادتها است و هر كه در بلاها و تكاليف الهى صبر كند و خشنود باشد از حق

158