باشد و بعضى بر آنند كه بايد سه وجب در سه وجب در سه وجب باشد و اين قول صدوق و جمعي ديگر از قدماي اصحاب است و از علَّامه در مختلف و شيخ علي كركي ره در حواشي آن نقل شده است و شهيد ثاني ره در شرح لمعه مىفرمايد و الاكتفاء بسبعة و عشرين قول قويّ و مرحوم شيخ بهائي ره در حبل المتين مىفرمايد كه و القول به غير بعيد و جمعي ديگر نيز از متأخرين و متأخري المتأخرين ميل باين قول كرده اند و از ابن جنيد اسكافي نقل شده است كه حدّ كر بحسب مساحت آنست كه حاصل ضرب ابعاد صد وجب باشد و از قطب راوندي حكايت شده كه بايد حاصل مجموع ابعاد ده وجب و نيم باشد و ديگر اعتبار ضرب نكرده است بلكه چون سه وجب و نيم عرض را با مثل آن از طول با مثل آن از عمق را جمع نمائي حاصل ده وجب و نيم مىشود پس منافاتى با قول مشهور ندارد و اگر بگوئيم كه مرادش حاصل ضرب است منافى خواهد بود و از بعضى ديگر نقل شده كه بايد حاصل ضرب سى و شش وجب باشد و از شلمغانى

202