و شيخ حسين واعظ را يازده پسر از همسران متعدد بوده ، كه معروف تر از همه حاج شيخ جعفر شوشترى است و باقى عبارتند از شيخ محمد طاهر و حاج شيخ محمد على و شيخ حاجى محمد و شيخ اسد اللّه از يك مادر و ميرزا مهدى و ميرزا ابو القاسم و ميرزا رضا از يك مادر و شيخ محمد باقر و شيخ محمد حسن و شيخ على اكبر از يك مادر بوده‌اند و بعضى از آنان به دزفول مهاجرت كرده و اعقاب آنان كه به بنى نجار و حاجى شيخ معروفند در آن شهر‌اند .
و حاج شيخ جعفر مذكور ، كه عالمى عامل و واعظى متعظ بوده ، يكى از شاگردان صاحب جواهر و از مشايخ علامه اوحد حاجى سيد عبد الصمد جزائرى متوفى 1337 ( جدّ دوّم نگارنده ) بوده .
ترجمه اش در كتب تراجم متأخره با تجليل و تعظيم نوشته شده و به اتفاق اهل خبره در فن وعظ و خطابه ، مهارت و تخصصى داشته كه كمتر كسى به پايه او رسيده و در اين باره كراماتى براى او نقل شده است [1] .
و او يكى از مراجع تقليد و اعاظم مجتهدان بوده ، اما جنبه وعظ و ارشاد وى

[1] در المآثر والآثار : 138 درباره اش گفته « مجتهدى جليل القدر و متفقهى عظيم الشان بود . . . در تقوى و قدس و ورع و زهد او از متاخرين معاصرين ، كسى ديده و شنيده نشده است . . . » و صاحب معارف الرجال 1 : 164 شرح حال او را نوشته اما اشتباهاً پدر او را محمد على ناميده و گفته « علماى بزرگ نجف اشرف زير منبر او نشستند از آن جمله ميرزا على و برادرش ميرزا حسين خليلى و هر دو نفر از مراجع بزرگ و فقهاء معروف عصر خود بوده‌اند و نيز گفته هنگامى كه در سفر مشهد مقدس به تهران رسيد جمعيتى زياد پشت سر او نماز جماعت مى خواندند كه جا براى نمازگذار نبود و مردم پول زياد مىدادند تا جائى براى نماز به دست آورند و اموال زيادى به وى داده شد كه همه آنها را رد كرد و اين كار وى كه ناشى از زهد و بى علاقه گى به دنيا بود موجب مزيد تعظيم وى و عزت براى اهل علم گرديد . . . » .

390