نقوى هندى متولد 1323 براى سيد محمد صادق بن سيد حسن بحر العلوم متولد 1315 در 1347 نوشته و آن نظير لؤلؤة البحرين و مشتمل بر شرح حال علماء متأخرين است و اين دو نفر از دانشمندان و نويسندگان با سابقه و اعاظم ادباء هستند [1] . مقالات متنوعه آنان در مجلات مشهور مانند العرفان و المرشد و الرضوان وغيره منتشر شده .
و مجيز مذكور كه استاد دانشگاه عليگره بوده ، يكى از مراجع ادب و تاريخ و لغت عرب در هند ، بلكه اعظم علماء آن ديار بوده است كه در شوال 1408 درگذشته است .
مرحوم آيت اللّه سيد عبد الحسين شرف الدين ( قدس سره ) در مقدمه تأسيس الشيعه : 25 نام او را برده و به « الشريف العلاّمة المتتبّع الثبت الحجة السيد علي النقي النقوي » توصيف نموده .
در احسن الوديعه و الذريعه و ماضى النجف و حاضرها 1 : 26 چاپ صيدا و غيره ، مطالبى از وى نقل كرده‌اند . قصائد عربى او كه به اعتراف ادباء عرب در نهايت فصاحت هستند ، برخى چاپ شده از آن جمله در الغدير 6 : 33 - 35 .
و كشف النقاب را كه در رد وهابيه نوشته در 1348 چاپ شده است .
اما در 1361 كتابى بنام شهيد انسانيت نوشت كه موجب شد وجهه خود را از دست بدهد و براى جبران آن در 1369 ، جزوه‌اى در 31 صفحه بنام حجج و معاذير منتشر نمود كه به زبان عربى و اردو است و تهمتهائى را كه به وى زده‌اند پاسخ داده و در مقام عذر خواهى بر آمده است .

[1] هر دو بزرگوار به اجداد طاهرين خود ملحق شده‌اند .

377