36 - شيخ يعقوب بختيارى حويزى ( 000 - 1147 ) فرزند ابراهيم فرزند جمال فرزند ابراهيم . از افاضل حويزه بود و در فنون ادبى و حديث و فقه و مغازى و سير و انساب ، مهارت و حفظى قوى داشت [1] .
در علوم عربيت از نحو و صرف و لغت و معانى و قراءت نظير نداشت و در فقه و حديث و اصول نيز مسلم و مرجوع اليه بود و مصنفات بسيار ، مبسوطه و مختصره و حواشى بر اكثر كتبى كه از نظر گذرانيده نوشته . نهايت چون در امر فتوى قدرى تعجيل و به روايات شاذه و اقاويل مجهوله متروكه ، بسيار تعويل مى نمود مصنفات فقهيه او مهجور و فوائد و تحقيقات او غير مشهور مانده و او از اجله معمرين بود و در سال چهل و هفت در حويزه وفات نمود [2] .
و مقصود از چهل و هفت 1147 است نه 1047 كه صاحب اللآلي المنتظمة [3] پنداشته .
علامه تهرانى در بيشتر مواضع ، تاريخ وفات او را درست نوشته اما در بعضى از موارد 1150 يا 1148 نوشته كه اشتباه است [4] .

[1] تاريخ حزين : 70 .
[2] تذكره شوشتر : 128 .
[3] اللآلي المنتظمة : 114 .
[4] الذريعة 2 : 222 و 13 : 359 صاحب الاعلام به نقل از الذريعة : 1148 نوشته و گفته در جاى ديگر وفات او را عشر الخمسين از قول عبد اللّه جزائرى نقل كرده . نگارنده گويد اين شخص همان صاحب تذكره شوشتر و اجازه كبيره است كه در اول 1147 و در دوم عشر الخمسين نوشته كه با هم منافاتى ندارند اما 1148 را كه او نقل كرده نادرست است .

321