كتابخانه جدّ اعلى به خط او ديده‌ام و در همانجا درگذشت [1] و از او پنج پسر مخلف شد حاجى مؤمن و حاجى على و حاجى ابراهيم و حاجى تقى و شيخ محمود . حاجى على و حاجى ابراهيم از اخيار روزگار و به مكنت و ثروت در زمره تجار فرخنده آثار در شمار بودند ، آثار خير بسيارى از آنها مانند حفر آبار و اجراى انهار در آن نواح به يادگار است . شيخ محمود فرزند كوچك او داماد و شاگرد سيد نور الدين فرزند سيد نعمت اللّه بوده و درباره او نوشته‌اند « ورع شعارى كه جميع صفات حميده در او موجود و صفات ذميمه مسلوب و مفقود و فى الحقيقه از اولياء اللّه معدود بود و در سلامتى نفس و پاكى طينت و نصيحت و خير خواهى و حفظ الغيب اصدقا و احباب و صدق قول و وفاى عهد و قضاى حوائج مؤمنين و ساير مكارم اخلاق نظير نداشت و در مراعات حقوق ايمان ، اصلا دقيقه‌اى فرو گذار نمى نمود و دو سال قبل از اين ( حدود 1164 ) وفات نمود » [2] .
« مجملا شيخ محمود اگر چه كهين برادر بود ، اما از برادران مهين ، فهمش بيشتر و حظش از علم و تقوى اوفر بود ، بعلوم متداوله ، دستگاهى عالى داشت و به مصاهرت سيد نور الدين سر مباهات به همكنان مى افراشت و از تلامذه آن جناب محسوب بود » [3] .
نگارنده گويد : دختر سيد نور الدين كه همسر شيخ محمود جزائرى بوده ، بى بى خجسته نام داشته و از او دخترى به نام ساره بيگم به وجود آمد ، كه زوجه

[1] به طورى كه از اجازه نقل كرديم وفات او در راه حج در نجف اشرف بوده .
[2] تذكره شوشتر : 133 .
[3] تحفة العالم : 94 .

310