آخر نوشته « كتبته تذكرة للأخ في اللّه والمؤاخي لوجه اللّه ذي الأخلاق الرضية والآداب المرضية صاحب المجموعة . أقلّ الطلبة ابن عبد اللّه أفضل الشوشتري عفي عنهما بالنبي والوصي » [1] .
فرزند او خواجه اسماعيل هم وقف نامه مزبور را گواهى نموده و دهمين شاهد است ، به اين عبارت « شهد بما في هذه الصحيفة العبد الأقلّ اسماعيل بن أفضل » و صورت وقف نامه گراور شده است [2] .

[1] از جمله محتويات بياض مزبور ، نان و حلواى شيخ بهائى است مورخ 1047 ، به خط نعيم الدين محمد فرزند قوام الدين محمد شيرازى نصيرى . و اين بياض در 1241 به دست فتحعلى فرزند پرى خانم دختر كريم خان زند رسيده و او هم يادداشتها و فوائدى در آن نوشته ، كه دلالت بر فضل او مى كند و اين شخص از شاگردان ميرزا محمد اخبارى بوده و كتابى به نام الفوائد الشيرازية دارد كه بين سالهاى 1236 و 1241 در شيراز نوشته و در كتابخانه مجلس تهران به شماره 2047 موجود و در الذريعة 16 : 344 مذكور است . و سيد على بن اسماعيل بن زين العابدين حسينى سبحانى در كتاب حملات الليث كه در 1295 تاليف كرده از الفوائد الشيرازية نقل بسيار كرده است ، و در كتابخانه شيخ لؤلؤة البحرين و نبذ التاريخ به خط فتحعلى زند مذكور موجود است كه در 3 - رجب - 1249 براى پسر خود عبد الحسين نوشته است و تأليفى كشكول مانند به عربى به نام اللآلي البهية في الملتقطات الفتحية نيز دارد ، كه جلد اول آن را كه به اندازه زهر البديع است به خط وى ديدم و كتابى فارسى به نام ذخائر النجفيّه نيز دارد كه بعد از سال 1240 تاليف كرده و آن را به خط وى ديدم و تا سال 1255 زنده بوده كه از نوشتن كتاب شافى سيد مرتضى ( رحمه الله ) فارغ گشته و حواشى بر آن نگاشته و در آن حواشى اشاره به اللآلى البهيه خود نموده و گفته ملقب است به درّ النضيد و مونس الفريد .
[2] تاريخچه مسجد جامع دزفول : 54 به قلم آقاى سيد محمد على فرزند مرحوم حاج سيد هبت اللّه امام معاصر متولد 1297 شمسى ، وى از فرهنگيان علم دوست و قابل تقدير است ، لغات محلى دزفول را جمع آورى كرده و كتاب كهن شعراى خوزستان را نوشته كه اخيراً چاپ شده است .

273