مردى خوش صحبت بود و از امراء و حكّام حظ تمام داشت و به اين سبب اكثر اوقات هنگام درس او معطل و سر رشته اشتغال او مختل بود و در سال چهل و هفت ( 1147 ) وفات نمود ( 1 ) و صاحب تذكره شوشتر شرح شمسيه را نزد او خوانده است .
نياكان او اهل فضل بوده‌اند ، و خانواده افضل كه از خاندانهاى معروف شوشتر هستند ، گويا نسب آنان به خواجه افضل ، نياى او مى رسد كه از دانشمندان شوشتر بوده و به قول صاحب تذكره شوشتر ( 2 ) در جميع فنون كمال خصوصاً رياضى و احكام سرآمد اقران بود و باغ عبد اللّه زين را كه از اصل خالصه جات ( 3 ) ديوان بود باقطاع او داده بودند و هنوز در تصرف اولاد او باقى است .
و او نخستين نفر از شهودى است كه در 1051 وقف نامه مسجد جامع دزفول را گواهى نموده‌اند و عبارت او چنين است « هو الواقف على السرائر والضمائر قد جرى ما ثبت في هذه الصحيفة واُسند إلى الواقف متناً وحاشية طراً كلا لدى الفقير إلى اللّه الداعي للدولة العامرة الصفوية أفضل بن عبد اللّه » و مهر او ( عبد شاه ولايت افضل ) است .
و در بياض سيد محمد باقر حسينى كه در حدود 1045 ، دوستانش هر كدام مطلبى نوشته‌اند ، خواجه افضل فائده‌اى را از كشاف نقل كرده ، و اين عبارت را در

( 1 ) تذكره شوشتر : 125 . ( 2 ) تذكره شوشتر : 47 - 48 . ( 3 ) ( جات ) را در آخر بعضى كلمات علامت جمع قرار مى دهند ، ولى در فرهنگهاى فارسى فقط ها علامت جمع آنگونه كلمات است .

272