كتابت قناعت مى نمود و از دريافت هدايا و صلات اهل دنيا مجتنب بود و در سال بيست و هفت وفات نمود [1] .
نگارنده گويد : مقصود 1127 است نه 1027 كه بعضى گمان كرده‌اند [2] .
از كتابهائى كه به خط زيباى او به نظر نگارنده رسيده مقامات حريرى مورخ 1117 و نور الانوار و نور البراهين سيد نعمت اللّه مورخ 1103 و نهايه ابن اثير مورخ 1090 مى باشد . و جلد سوم بحار مورخ 1104 و نسخه‌اى از اختيارات بديعى در طب را كه ناقص بوده در 1092 تكميل نموده . و استبصار بى تاريخ .
14 - حاج عبد الحسين فرزند خواجه كلبعلى گرگرى شوشترى ( 000 - 1141 ) منسوب به گرگر بر وزن جعفر ، يكى از محلات شوشتر است .
مردى عالم ، عامل و پارسا بود و مدتها در اصفهان و خراسان اقامت و از فضلا و علماى آن بلاد استفاده نموده بود و همواره ، بالطبع مايل به انزوا و خمول ، و از صحبت اهل دنيا منحرف و ملول بود و در علوم عقليه يد طولائى داشت ، در سال چهل و يك ( 1141 ) رخت از اين سراى عاريت برداشت ( 3 ) .
و در اجازه كبيره مذكور است « كان عالماً صالحاً له اليد الطولى في المعقول يروي عن جدّي أكثر مؤلفاته وغيرها وعن الشيخ جعفر قاضي اصبهان وعن المولى

[1] تذكره شوشتر : 127 .
[2] اللآلي المنتظمة : 113 . ( 3 ) تذكره شوشتر : 125 .

270