است ، پدر شيخ يوسف بحرانى در 1115 در نجف ، شريف را ملاقات كرده و بين آن دو ، مباحثاتى صورت گرفته . و سيد محمد بن على بن حيدر عاملى و شيخ احمد جزائرى از شاگردان او بوده‌اند و آن دو در اجازه‌هائى كه نوشته‌اند به اين مطلب تصريح كرده‌اند و ديدم اجازه شريف را براى شيخ عبد اللّه بن كرم اللّه حويزى و اجازه ديگرش را براى سيد نصر اللّه حائرى مدرس شهيد » [1] .
نگارنده گويد : گويا مقصود آن است كه تصريح كرده‌اند كه از او اجازه داشته‌اند ، نه شاگرد او بوده‌اند ، زيرا كه در صدر عنوان از اجازه كبيره نقل نموديم كه سيد محمد حيدر با شريف از يك طبقه بوده‌اند .
در اجازه كبيره در فصلى كه براى ترجمه شيخ عبد اللّه بن صالح بحرانى سماهيجى اختصاص داده گفته « از پدرم سؤال شد كدام يك فاضل تراند : شريف ابو الحسن يا شيخ سليمان پس گفت با شريف ابو الحسن زياد معاشرت كرده‌ام ، در اصفهان و مشهد و شهر ما شوشتر ، هنگامى كه آمده بود و مدتى مديد در نزد ما بماند پس يافتم او را در نهايت فضل و سعه نظر » [2] .
تأليفات شريف عبارت است از :
1 - كتابى در انساب كه علامه تهرانى آن را به صورت شجره در آورده و شجرة السبطين ناميده است .

[1] الكواكب المنتثرة : 174 . اين ملاقات به طورى كه در بالا نوشتيم در 1115 بوده ; چون عبارت لؤلؤة البحرين : 108 في السنة الخامسة عشرة بعد المائة والألف است ، و در نسخه خطى الكواكب درست نقل شده ، اما در چاپ به 1125 تصحيف شده است .
[2] اجازه كبيره : 207 .

241