ألقاب زائد به بزرگانى كه در اين كتاب مذكورند خوددارى شده و كلماتي مانند علامه و حجت الاسلام و آيت اللّه [1] و نظاير آنها را كمتر آورده و اميدواريم كه از اين حيث مورد ايراد احدى قرار نگيريم .
2 - مقصود از جدّ أعلى و سيد كه بي قيد و نشان ذكر شده ، حضرت سيد نعمت اللّه است كه كتاب در ترجمه أو است .

[1] علامه و آيت الله لقب خاص و بالاستحقاق مفخره عالم اسلام جمال الدين حسن بن مطهر حلى متوفى در 726 ، صاحب تذكرة الفقهاء وغيره بوده ، كه با تجليل فراوان در كتب تراجم مذكور است . و دانشمندان بزرگ ديگر را ملقب به امام مىنمودند ، هم چنان كه شهيد ثاني در مقدمه شرح لمعه ، از شهيد أول چنين تعبيرى نموده است . اما از أواخر سده سيزدهم آيت الله را بر مجتهدان عاليقدر و مراجع تقليد هم اطلاق مىكنند و علاّمه را اكنون بر هر أهل علمي اطلاق مىكنند ، بدون در نظر گرفتن مفهوم آن . و اما حجت الاسلام در نزد أهل سنت لقب دانشمند معروف محمد غزالى صاحب احياء العلوم و غيره و در نزد ما شيعيان لقب فقيه بزرگوار ، حاج سيد محمد باقر شفتى أصفهاني صاحب مطالع الأنوار و غيره بوده و لازم به تذكر است كه غزالى مذكور لعن يزيد بن معاوية را به دليل اينكه كافر نبوده بلكه مسلمانى فاسق است و توبه كرده حرام مىدانسته و چه خوب در رد اين عقيدة فاسد أو گفته شده : اى كه گفتى بر يزيد و آل أو لعنت مكن * ز آنكه شايد حق تعالى كرده باشد رحمتش آنچه با آل نبي أو كرد گر بخشد خداى * هم ببخشايد تو را گر كرده باشى لعنتش كتاب سر العالمين را كه مطابق مذهب ما است ، به غزالى نسبت مىدهند و مىگويند كه در أواخر عمر شيعه شده و از اينرو است كه سنيان از أو بيزارى مىجويند ، اما چون نسبت كتاب مذكور به وى محقق نيست ، شيعيان كه با دشمنان أهل بيت عصمت و طهارت ( عليهم السلام ) دشمن هستند نيز از أو نفرت دارند .

18