فوت همان است كه صاحب اعيان الشيعه گفته و معروف بودن 1111 دليل بر صحت آن نيست ، بلكه مصداق ( ربّ مشهور لا أصل له ) است . و فرهاد ميرزا در زنبيل : 13 عمر مجلسى را هفتاد سال و ولادتش را در 1041 و وفاتش را 1111 نوشته و هر سه غلط است .
قبر شريف علامه مجلسى در اصفهان متصل به مسجد جامع ، زيارتگاه مردم است ، و بيشتر زائران ، كراماتى از او مشاهده مى كنند .
دو تن از اروپائيان به نام سر جان ملكم و ادوارد برون در تاريخهاى خود ، گستاخيهائى به علامه مجلسى نموده و نسبت به مقام مقدس آن دانشمند بزرگ ، جسارتهائى را روا داشته ، و شاه سلطان حسين صفوى را ; چون از مريدان آن عالم بزرگوار بوده است مذمت كرده ، اما نسبت به شاه عباس دوم پدر شاه سليمان كه به اروپائيها و مسيحيان آزادى كامل داده بود ، كمال تجليل را نموده‌اند .
واعظ فاضل معاصر آقاى شيخ على دوانى كلام آنها را نقل كرده و پاسخ درست به آنان داده است [1] .
نگارنده در جواب آنان و پيروانشان كه مصداق ( . . . قَدْ بَدَتِ البَغْضاءُ مِنْ أفْواهِهِمْ وَما تُخْفي صُدورُهُمْ أكْبَرُ . . . ) [2] هستند ، اين بيت را مى گويد :
< شعر > شب پره گر وصل آفتاب نخواهد * رونق بازار آفتاب نكاهد < / شعر > در تذكرة الملوك : 1 مير محمد باقر نامى را ذكر كرده و او را در فضيلت كمتر از آقا جمال خوانسارى دانسته و گفته « در اواخر سلطنت شاه سلطان حسين به رتبه

[1] وحيد بهبهانى : 112 ، خدمات ارزنده آقاى دوانى به زبان و قلم معلوم ارباب فضل است .
[2] آل عمران : 118 .

156