مجتهدان آن را ممنوع مى دانند . در دو شنبه 6 - ج خ - 1100 تأليف آن به پايان رسيده .
اين كتاب در عين اختصار فوائد بسيارى را در بر دارد و نام آن در شرح حال مؤلف نوشته شده است [1] .
صاحب رياض العلماء از اين كتاب تعريف و توصيف نموده و سهواً دو بار نام آن را در مؤلفات جدّ اعلى آورده است .
صاحب شجره طيبه گفته « به طور مسموع در بغداد چاپ شده » علاّمه تهرانى در الذريعة [2] فرموده در 1348 چاپ شده و يكى از معاصران هم گفته در تهران چاپ سنگى شده است [3] .
نگارنده گويد : هر دو مطلب اخير اشتباه است و صحيح آن است كه در بغداد در 1345 در 87 صفحه چاپ حروفى شده و در 1401 در بيروت همراه الشهاب الثاقب فيض تجديد چاپ گرديده است .
نسخه‌هاى خطى متعددى هم از آن موجود است . از آن جمله در كتابخانه مجلس [4] ، و يك نسخه مورخ 13 - محرّم - 1175 به خط مرحوم علامه فقيه سيد عبد الكريم بن سيد محمد جواد بن سيد عبد اللّه بن سيد نور الدين بن سيد نعمت

[1] حاشية امل الآمل ، و زهر الربيع 2 : 208 ، و تذكره شوشتر : 58 ، و اجازه كبيره : 76 ، و تحفة العالم : 97 ، و إيضاح المكنون : 566 ، و هدية العارفين : 497 .
[2] الذريعة 22 : 359 .
[3] فهرست كتابهاى چاپى عربى : 913 ، و مؤلفين كتب چاپى 6 : 630 .
[4] فهرست كتابخانه مجلس 2 : 152 .

123