نام کتاب : لغات در تفسير نمونه نویسنده : مكارم شيرازى، ناصر جلد : 1 صفحه : 615
بگذارد، او را از بدىها بترساند، و يا قلب او را متوجّه نيكىها گرداند، وعظ
و موعظه ناميده مىشود. [1]
'''وَفْد:'''
{{(آیه):إِلَى الرَّحْمنِ
وَفْداً}}
{{صورتی:«وَفْد»}} (بر وزن وقت) در اصل، به معناى هيئت يا گروهى است كه براى حل مشكلاتشان نزد
بزرگان مىروند، و مورد احترام و تكريم قرار مىگيرند. [2]
'''وُفِّيَتْ:'''
{{(آیه):وُفِّيَتْ كُلُّ
نَفْسٍ}}
{{صورتی:«وُفِّيَتْ»}} از مادّه{{صورتی: «وَفاء»}} به معناى ادا كردن به طور كامل است. [3]
'''وقار:'''
{{(آیه):فَالْحامِلاتِ
وِقْراً}}
{{صورتی:«وقار»}} به معناى سنگينى حركات و عظمت و آرامش و حلم است. [4]
'''وقايه:'''
{{(آیه):وَبِالْآخِرَةِ
هُمْ يُوقِنُونَ}}
{{صورتی:«وقايه»}} به معناى نگهدارى اشياء است در برابر امورى كه به آنها زيان و آزار مىرساند. [5]
'''وَقَب:'''
{{(آیه):غاسِقٍ إِذا
وَقَبَ}}
{{صورتی:«وَقَب»}} (بر وزن شفق) از مادّه{{صورتی: «وَقْب»}} (بر وزن نقب) به معناى حفره و گودال است، سپس فعل آن به
معناى ورود در گودال به كار رفته، گويى موجودات شرور و زيانآور از تاريكى شب
استفاده كرده، و با ايجاد حفرههاى زيانبار، براى تحقق بخشيدن به مقاصد پليد خود،
اقدام مىكنند، يا اين كه اين تعبير اشاره به «نفوذ كردن» است. [6]
'''وقت معلوم:'''
{{(آیه):يَوْمِ الْوَقْتِ
الْمَعْلُومِ}}
در اين كه منظور از{{صورتی: «يَوْمِ الْوَقْتِ
الْمَعْلُومِ»،}} چه روزى است، مفسران احتمالات متعددى
دادهاند:
بعضى گفتهاند: منظور پايان اين جهان و بر چيده شدن دوران تكليف است، چرا كه
بعد از آن، طبق ظاهر آيات قرآن، همه جهانيان از بين مىروند و تنها ذات پاك خداوند
باقى مىماند، بنابراين، تنها به مقدارى از درخواست ابليس موافقت شد.
بعضى ديگر احتمال دادهاند: منظور از «وقت معلوم» زمان معينى است كه تنها خدا
مىداند، و جز او هيچ كس از آن آگاه نيست، چرا كه اگر آن وقت را آشكار مىساخت